ตอนที่ 1

 

หัวข้อ : ซื้อไอโฟนดีไหม

 

สวัสดีครับ ผมขอปรึกษาหน่อยนะครับ ผมมีแฟนอยู่คนนึง เราคบกันมา 3 ปีแล้ว ผมรักเธอมาก แต่ช่วงหลังๆ มานี้รู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป เธอบอกผมว่าเพราะผมใช้ไอโมบาย เธออายเพื่อน ถ้าผมไม่ซื้อไอโฟนมาใช้จะขอเลิกอะครับ ผมควรจะทำยังไงดี? ผมควรจะไปซื้อไอโฟนมาใช้รึเปล่า?

 

โดย : ปุกปุย (23/4/56; 15:35)

----------------------------------------------

ความคิดเห็นที่ 1

 

เอาเงินที่จะใช้ซื้อไอโฟนไปซื้อปลาให้เธอกินเหอะครับ จะได้ฉลาดขึ้นมั่ง แสรดดดด

โดย : คุณชายหมอ (23/4/56; 15.37)

-----------------------------------------------

ความคิดเห็นที่ 2

 

เลิกไปเลยครับ แล้วถ้าจะหาใหม่หาแบบที่แดกข้าวนะครับ อย่าหาแบบแดกหญ้า

 

โดย : อยากชื่อคุณชายหมอ แต่ไอ้คนข้างบนมันเสือกตั้งไปแล้ว (23/4/56; 15.40)

-----------------------------------------------

ความคิดเห็นที่......

 

....

 

...

 

แกร๊กๆๆๆๆ

 

เสียงกดคีย์บอร์ดดังรัวในห้องเงียบสงัดยามบ่ายสงบที่แสนจะร้อนนรกแตก หน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้าดวงตาสีดำสนิทที่คอยไล่ตามตัวอักษรที่ถูกพิมพ์อย่างรัวเร็ว พร้อมๆ กับมุมปากที่ยกขึ้นนิดๆ อย่างพึงพอใจ

 

ก็แค่พวกไม่มีงานทำ ปั่นกระทู้ดักกลุ่มประชากรผู้โปรดปรานมาม่าเล่น ตั้งกระทู้สั้นๆ ปั่นความเห็นเพิ่มอีกสักสองสามราย ให้มันขึ้นลิสต์ เท่านี้ก็มีพวกเผือกๆ มารุมด่าคุณหญิงไอโฟนที่ไม่มีตัวตนกันสนุกปากแล้ว มือขาวซีดจับเม้าท์กำลังจะคลิกบราวน์เซอร์อีกโปรแกรมขึ้นมาเพื่อล็อกอินชื่ออื่น เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขัดขึ้นซะก่อน

 

“อาแพนล่า ลื้อเล่นอะไรอีกอยู่ได้วะ หนังสือหนังหาไม่รู้จักอ่าน!?” เสียงกัมปนาทกับแสงภายนอกที่ส่องเข้ามาทำให้หนุ่มน้อยนามแพนด้าสะดุ้งเฮือก ดวงตาชั้นเดียวที่ใต้ตาดำคล้ำเป็นวงหรี่ลงเล็กน้อยจนปรับตัวกับแสงได้จึงค่อยถลึงขึ้นใหม่

 

“อาป๊า! อั๊วบอกแล้วว่าอย่าล้อเลียนอั๊ว เรียกอั๊วแพนด้าๆ อยู่ได้ อั๊วเป็นภูมิแพ้แล้วไงอะ!? ก็เพราะอาป๊าไม่พาอั๊วไปรักษาตั้งแต่เด็กไงใต้ตาถึงได้คล้ำอย่างนี้ แล้วยังมาล้อเลียนอั๊วว่าอั๊วเหมือนแพนด้าอีก!” เด็กหนุ่มเจ้าของห้องโวยวาย หากแต่ยังไม่ทันจบประโยคดีหัวยุ่งๆ ก็โดนผู้เป็นบิดาตบคว่ำซะก่อน

 

“เก๋าเจ้ง! อั๊วไม่ได้ล้อลื้อ ก็ชื่อแพนด้ามาตั้งแต่เหล็ก เรียกมาตั้งนานไม่เห็นว่าอะไร อยู่ๆ ก็มาโวยวายอะไรวะ! ไม่ต้องมาเบี่ยงประเด็น อั๊วรู้จักลื้อดีไอ้ตอแหล อั๊วให้ลื้ออยู่บ้านนิ่งๆ เพื่ออ่านหนังสือ ไม่ได้ให้มาเล่นอิงเตอเน็กทั้งวัน พะเซี่ย!”

 

ชายวัยกลางคนด่าเป็นไฟ...จนอาจจะลืมไปว่าด่าลูกตัวเองชาติหมานี่มัน...

 

“เหอะน่าป๊า อั๊วเล่นพักสมองแป๊บเดียวเอง เดี๋ยวอ่านหนังสือต่อแล้ว อ่านนานๆ หลายชั่วโมงมันก็มึนนี่นา” ผู้เป็นลูกเถียงพ่อคำไม่ตกฟากพร้อมกับผายมือไปยังกองหนังสือเตรียมเอ็นท์ที่อยู่บนโต๊ะข้างๆ อารามผายมือแรงไปหน่อย เล่นซะแมงมุมที่ชักใยอยู่ตกใจจนใยขาดทีเดียว

 

“อั๊วไม่เชื่อลื้อหรอก เข้ามาทีไรก็เห็นเอาแต่อยู่หน้าไอ้โน้กบุ๊กนี่ ถ้าวันนี้อั๊วเอามันออกไปจากห้องลื้อไม่ได้ไม่ต้องเรียกอั๊วบิดา!” อาป๊าพุ่งตัวเข้าใส่เหยื่ออีเล็กทรอนิกส์ เร็วซะจนยอดชายนายแพนด้าตั้งตัวไม่ทัน รู้ตัวอีกทีสายต่อต่างๆ ก็ถูกดึงกระชากออกหมด หนุ่มน้อยตาคล้ำถึงกับกุมขมับราวโลกสลาย

 

“ม่ายยยย โน้ตบุ๊กของอั๊วววว!!!” แพนด้าถลาตัวเข้าใส่ผู้เป็นพ่อ ยังไม่ทันถึงตัวก็ได้ยินเสียงของหนักตกพื้นดังเปรื่องซะก่อน

 

ทุกอย่างนิ่งชะงักราวกับถูกหยุดเวลาไว้ มีแค่เสียงซี๊ดปากของปาป๊าที่ยันสะโพกตัวเองเอาไว้...กับซากโน้ตบุ๊กที่แตกยับเยิน ณ. ปลายเท้าบิดา

 

แพนด้าเดินอย่างไร้เรี่ยวแรง คุกเข่าลงนั่งต่อหน้าศพผู้ไร้ความผิด “ไอ้หลินปิงลูกพ่อ...ฮึก! เก็บตังค์ตั้งนานกว่าจะได้มาเลี้ยงดู อยู่ด้วยกันไม่เท่าไหร่ทำไมจากพ่อไปอย่างนี้วะ ฮือ”

 

ชายวัยกลางคนเหล่ตามองบุตรตนเองที่ร้องไห้ราวกับเสียลูกในไส้ไปจริงๆ ก็ให้รู้สึกผิดขึ้นมา...ก็แค่จะเอาไปเก็บไว้อีกห้อง หวังว่ามันจะตั้งใจอ่านหนังสือบ้าง จะได้ไม่ต้องเป็นเด็กซิ่วปีที่สาม ใครจะไปคิดว่าสะโพกจะครากกะทันหันอย่างนี้ล่ะวะ สงสัยจะต้องรำไทเก๊กให้มากกว่านี้ ร่างกายจะได้ยืดหยุ่นไม่ปวดเมื่อย

 

ไอ้ลูกช