ว่าด้วยตำนานฯ ตอนที่ 2

posted on 06 May 2012 11:22 by lukmooh in Novel

ว่าด้วยตำนานแห่งเจ้าชาย ผู้กล้า และราชาปีศาจ
ตอนที่ 2 กำเนิดผู้กล้า


 
อาณาจักรโรแลนด์ตั้งอยู่บนยอดเขาสูง เนื่องด้วยความสูงทำให้มีลมโกรกเย็นสบายแทบจะตลอดเวลา
 
และเช้าวันนี้ สายลมก็โชยสบายเหมือนทุกๆวัน แสงแดดสาดส่องลอดใต้ร่มเงาไม้ ให้ความอบอุ่นกำลังดี
 
หากแต่แสงแดดอ่อนๆนี้กลับทำให้ริช เด็กหนุ่มผู้เปิดประตูบ้านของตนเองออกมาต้องหรี่ตาจนแทบปิด
 
“อืม...ไม่ได้ออกจากบ้านเสียนาน แสงแดดช่างบาดตานัก” ริชบ่นพึมพำกับตนเอง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ยืดแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ บิดขี้เกียจอย่างสบายตัว
 
ริชไม่ได้ออกจากบ้านเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์เต็ม
 
“อ้าว ริช หายดีแล้วรึ” เสียงคุณป้าข้างบ้านดังขึ้นทักทาย เรียกความสนใจให้หนุ่มน้อยหันไปมอง
 
คุณป้าข้างบ้านอยู่ในชุดเสื้อแขนยาว กระโปรงยาวแทบติดพื้น ผมยาวๆของหล่อนก็ถูกรวบขึ้นจนเกลี้ยง คาดไว้ด้วยผ้าโพกหัวเสียแน่นหนา แถมหน้าตาของเจ้าหล่อนยังถูกปิดไว้ด้วยหน้ากากกันพิษจนไม่สามารถเห็นผิวหน้าได้เลย
 
“หายแล้ว ท่านป้าเรอา ช่วยอย่าทำเหมือนข้าเป็นตัวน่ารังเกียจได้หรือไม่” ริชกล่าวอย่างน้อยใจ ปากแดงๆยื่นเสียยาว
 
หากท่านป้าเรอาของเขาก็ยังคงไม่เชื่อใจ มือที่สวมถุงมือผ้าหนาเปอะจับลงบนบ่าเด็กหนุ่ม จับหมุนซ้ายขวา สำรวจร่องรอยรอบตัว จวบจนเห็นว่าผิวพรรณของเจ้าหนุ่มเกลี้ยงเกลาแล้วนั่นล่ะ เจ้าหล่อนถึงได้ยอมถอดหน้ากากกันพิษออก
 
“เฮ้อ! ค่อยยังชั่ว ขืนให้ข้าแต่งตัวอย่างนี้เพิ่มอีกสักหนึ่งวัน คงต้องร้อนตายเป็นแน่แท้!” คุณป้าเรอาบ่นพลางดึงผ้าโพกหัวออก ถอดถุงมือเขวี้ยงทิ้งลงบนพื้น จัดการพับแขนเสื้อและถลกชายกระโปรงขึ้นสูง
 
“ข้าเป็นเพียงอีสุกอีใส มิได้เป็นโรคติดต่อร้ายแรง” ริชประท้วง
 
“อย่างไรก็ตาม ข้าไม่ยอมให้ไอ้สะเก็ดน่ารังเกียจของเจ้ามาติดอยู่บนผิวสวยๆของข้าหรอก” อีกฝ่ายตอบโต้
 
ถึงคุณป้าเรอาจะทำท่าทางรังเกียจรังงอนริชอย่างไร แต่ก็ถือว่าเป็นคนที่ใจดีมากทีเดียว เนื่องด้วยเจ้าหล่อนเป็นเพียงคนเดียวที่คอยดูแลเด็กหนุ่มในช่วงหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา...ส่วนบิดามารดาและน้องสาวน้องชายของเขา ตั้งแต่วันที่มีตุ่มหนองขึ้นตุ่มแรก ก็จัดการหอบผ้าหอบผ่อนลงเขาท่องเที่ยวรอบโลกเป็นที่เรียบร้อย
 
ด้วยความสำนึกในบุญคุณ ริชคุกเข่าลงหนึ่งข้างด้านหน้าป้าเรอา “ขอขอบคุณท่านป้าเรอามาก หากไม่มีท่าน ข้าคงต้องอดตายอยู่ในบ้านตัวเองเป็นแน่แท้”
 
คุณป้าเรอายกมือที่เริ่มเหี่ยวย่นปิดปากตนเองแล้วหัวเราะน้อยๆ “ไม่เป็นไรหรอกเจ้าหนุ่ม ขอเพียงเจ้านำเงินมาคืนข้าก็พอแล้ว”
 
ศีรษะที่ปกคลุมด้วยผมสีน้ำตาลเข้มค้อมลงต่ำกว่าเดิม “ข้าขอสัญญา เมื่อข้ากลับไปเกณฑ์ทหารเช่นเดิมและได้เงินเดือนเมื่อใด ข้าจะรีบนำกลับมาชดใช้ค่าอาหารและยาในทันที”
 
หลังจบประโยค ดวงตาสีอำพันของริชก็พลันเหลือบไปเห็นปลายรองเท้าส้นสูงของป้าเรอาตบลงบนพื้นสองสามทีดังตุ้บๆๆ ตามด้วยเสียงเปี่ยมเมตตาของเจ้าหล่อน “หามิได้หรอกริช ค่าหยูกยาและอาหารหนึ่งสัปดาห์นั้นเป็นเรื่องเล็ก แต่เงินที่ครอบครัวของเจ้ายืมข้าไปเพื่อท่องเที่ยวรอบโลกนั้นสำคัญกว่า จึงเป็นสาเหตุที่ข้าต้องมาดูแลเจ้าไม่ให้ตายตกไปเสียก่อนอย่างไรล่ะ”
 
และแล้วยามเช้าที่สดใสของทหารหนุ่มนามริช ก็มืดมนด้วยตัวอักษรตัวใหญ่ๆที่บดบังท้องฟ้าเสียสิ้น
 
ตัวอักษรนั้นสะกดเป็นคำสั้นๆว่า “หนี้”


 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++



ในพระราชวังโรแลนด์ตอนนี้ อบอวลไปด้วยบรรยากาศมืดมน
 
พระราชาเงยหน้าขึ้นจากชิ้นพลาสติกเล็กๆในมือ แผดเสียงดังลั่น “บังอาจนัก! อาณาจักรของข้ารุ่งเรืองอลังการ ไฉนจึงหาผู้กล้าแม้เพียงสักคนไม่ได้!!”
 
ท่านอำมาตย์ผู้ทรงอาวุโสที่สุดก้มศีรษะลงต่ำแทบจะแนบกับพื้นหินอ่อน ตัวสั่นงันงก
 
“..ถ...ถวายบังคมฝ่าบาท...เนื่องด้วยท...ทหาร 2998 นายนั้น ประกอบไปด้วยผู้กล้าเป็นส่วนใหญ่...เกือบจะทั้งหมดของอาณาจักรนี้แล้วพะยะค่ะ...ต...แต่ว่า...”
 
ยังกล่าวไม่ทันจบประโยค พระราชาก็แผดเสียงลั่นอีกครั้ง “บังอาจที่สุด!! เจ้าจะบอกว่า เพราะข้าสั่งประหารไอ้ทหารพวกนั้นหมด จึงไม่เหลือผู้กล้าในอาณาจักรนี้แล้วอย่างนั้นรึ!! ทหาร! นำไอ้คนสามหาวนี้ไปประหาร!”
 
เสียงร้องโหยหวนของอำมาตย์เฒ่าดังห่างไกลออกไปเรื่อยๆ ทำให้เหล่าอำมาตย์ที่เหลือที่ก้มหน้าแนบกับพื้นทั่วท้องพระโรงไม่กล้าเอ่ยคำในใจออกมา
 
...ก็พระราชานั่นแหละ ดันโมโหจัดที่สูญเสียเจ้าชายเคลวิน ยังไม่ทันฟังคำอธิบาย ก็สั่งถีบทหาร 2998 นายลงจากยอดเขาเสียแล้ว...แล้วอย่างนี้จะหาผู้กล้ามาจากที่ไหน...ก็พระองค์ประหารเกลี้ยงแล้วนี่หว่า...
 
เหล่าอำมาตย์ที่เพิ่งสูญเสียหัวหน้าไปลอบสบตากันเป็นวงกว้าง ต่างก็เกี่ยงกันและกันว่า...ท่านนั่นแหละต้องขึ้นเป็นอำมาตย์อาวุโสที่สุดคนต่อไป...หากแต่ผ่านไปเนิ่นนาน ก็ยังไม่มีใครออกมายอมรับว่าตนเองอาวุโสสุดในกลุ่มอำมาตย์
 
เมื่อทั้งหมดเงียบเสียง ไม่มีใครกล้าออกความเห็น พระราชาที่หอบแฮ่กเพราะตะโกนดังเกินไปจึงต้องประกาศราชโองการ
 
“ติดป้ายประกาศทั่วเมือง ตามหาทหารที่หนีทัพมาให้ได้ ต่อให้เหลือผู้กล้าแค่คนเดียว ข้าก็จะสั่งให้มันไปบุกแดนปีศาจให้ได้!!”
 
จบคำสั่ง ประตูท้องพระโรงพลันถูกผลักเปิดดังปัง!
 
“ถวยบังคมฝ่าบาท! ข้ากระหม่อมจับทหารหนีทัพได้หนึ่งคนพะยะค่ะ!”
 
สายตาฝ้าฝางของเหล่าอำมาตย์พลันตวัดมองไปยังทหารผู้เคราะห์ร้ายเป็นตาเดียวกัน...ความหวังในการรอดชีวิตของพวกเขาปรากฏตัวขึ้นแล้ว!!!
 
เด็กหนุ่มเป้าสายตาก้มศีรษะลงต่ำ ทำความเคารพพระราชาอย่างขึงขัง
 
“ถวายบังคมฝ่าบาท ข้ามิได้หนีทัพอย่างที่ถูกกล่าวหา เพียงแต่ข้าลาป่วย จึงมิได้เข้าร่วมกับทัพหลวงคราวที่แล้วพะยะค่ะ!”
 
พระราชาจับจ้องแผ่นหลังที่สวมเกราะเหล็ก...แผ่นหลังช่วงกว้างและดูห้าวหาญยิ่งนัก เสียแต่ผิวขาวเกินไป ต่างจากวิสัยทหารที่ฝึกกรำตากแดดจนผิวกลายเป็นสีทองแดง
 
...หารู้ไม่ว่าที่ผิวของเด็กหนุ่มขาวขนาดนี้ ต้องยกความดีให้อีสุกอีใสที่ผัดเปลี่ยนผิวใหม่ให้ใสปิ๊งทั้งร่างกาย
 
“จงลุกขึ้น เจ้ามีนามว่ากระไร”
 
“ข้าชื่อริช ฝ่าบาท” ดวงตาสีอำพันค่อยๆ เหลือบมองพระราชาอย่างเคารพยำเกรง หากก็ไร้แววขลาดกลัวอยู่ภายใน
 
นั่นทำให้พระราชาพอพระทัย ริมฝีปากหนาอูมเผยอรอยยิ้ม “ดีมาก ถ้าอย่างนั้นเจ้าจงเป็นผู้กล้า ฟาดฟันเหล่าปีศาจร้าย  นำตัวเจ้าหญิงแองเจลล่าและเจ้าชายเคลวินของข้ากลับมาอย่างปลอดภัยให้จงได้!”
 
นั่นเป็นเหตุผลที่ทหารหนุ่มวัยสิบหกปีหมาดๆ นามริช ได้สถาปนาตนเป็นผู้กล้าหนึ่งเดียวแห่งโรแลนด์ ออกเดินลงจากอาณาจักร มุ่งหน้าไปยังดินแดนปีศาจสุดขอบโลก
 
...ส่วนเหตุผลว่าทำไมจึงออกเดินน่ะหรือ...
 
...ก็เพราะพระราชาลงโทษมังกร 299 ตัวอาสัญหมดแล้วน่ะสิ...


 
+++++++++++++++++++++++++++


 
หลังจากนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์ ทั่วทั้งเมืองโรแลนด์ก็ร่อนหนังสือพิมพ์ไปทั่ว มีอยู่หนึ่งฉบับที่เหน็บไว้ที่ประตูบ้านที่ไร้ผู้อยู่อาศัย ไม่มีคนมาสนใจ จวบจนโดนสายลมกรรโชกจนปลิวว่อนไปบนท้องฟ้า ก่อนจะตกลงมาเป็นเศษขยะบนพื้นดินให้ผู้คนเหยียบย่ำ
 
เศษกระดาษไร้คนสนใจ มีข่าวเขียนไว้สองข่าว
 
ข่าวแรกคือ...ประกาศจับทหารหนีหนี้ นามริช...หากจับตัวได้รับรางวัลที่นางเรอา
 
และข่าวที่สองคือ...ห้ามผู้คนเดินทางเข้าออกพระราชวังเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์...เนื่องจากโรคอีสุกอีใสระบาด
 


++++++++++++++++++++++++++++++++++++
TBC
ตอนต่อไปก็คงจะมาในวันหยุดซักวันค่ะ ขออนุญาตคงความสั้นไว้ประมาณนี้นะ
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ ^^ 



Comment

Comment:

Tweet

ติดตามด้วยคนค่ะ พ่อหนุ่มริชใสปิ๊ง จะช่วยได้ยังไงน๊า^^

#3 By cooka (103.7.57.18|125.27.29.241) on 2013-03-24 19:54

แนวแฟนตาซี น่าสนุกดีค่ะ รอติดตามนะคะ

#2 By Garnet (103.7.57.18|59.156.134.38) on 2012-05-30 02:09

รอตอนต่อไปคะ แนวนี้เดาไม่ถูกเลยจริงๆ

#1 By popzaa (103.7.57.18|180.180.102.38) on 2012-05-20 10:35