21 – จบ

 

เคยมีคนวิจารณ์ผม ว่าไอ้ต้อย...ชีวิตมันมีแต่เรื่องขำ

แต่ผมว่าคนที่ดูอารมณ์ดีตลอดเวลา...ลึกๆข้างในก็มีหลายหลายอารมณ์เหมือนคนทั่วไปนั่นแหละครับ

....

..

. 

ตอนนี้เป็นเวลาทุ่มครึ่งแล้วครับ สืบเนื่องจากการเลือกมือถือที่ต้องจัดให้คุ้มเพราะมีเสี่ยเลี้ยงเลยเถิดไปหน่อย ฟ้าเลยมืดสนิทเชียวครับ ไม่รู้ว่าป่านนี้พี่ต้าจะโมโหหิวจนกัดผ้าปูที่นอนขาดหมดรึยัง

โชคดีจริงๆครับ ที่ฟ้าเมตตา พอผมกับพี่ธีของพี่ต้าก้าวเท้าเข้าหอปุ๊บ ฝนก็เทกระหน่ำปั๊บ หลังจากที่อวดกุญแจห้องให้พี่ธีอิจฉาเล่นอยู่พักใหญ่ พวกเราก็แอบไขกุญแจ ย่องเข้าห้องราวกับกลัวว่าพี่ต้าจะถือสากรอตีอยู่หลังประตูแบบการ์ตูนขายหัวเราะสมัยก่อน

ในห้องมืดสนิด ผมเอื้อมมือคลำหาสวิตซ์ไฟด้วยความที่ไม่เคยชินเพราะไม่ค่อยได้มาห้องพี่ต้าเท่าไหร่...ก็เล่นย้ายมาซะไกลมหาลัยเลยนี่ครับ...

กำลังก้าวเดินอยู่ ก็รู้สึกว่าคนข้างหน้าไม่ยอมเดินต่อ ผมหันหน้ากำลังจะถามว่าเกิดไรขึ้น ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ไฟในห้องกระพริบไวๆแล้วก็สว่างจ้าขึ้นด้วยน้ำมือของผมเอง

...ไฟสว่างจ้า.. 

...ต่างจากใจผม...ที่ดับมืด...

“ต้า” เสียงพี่ธีกระซิบเบาๆ แหบแห้ง ถ้าผมพูดออกมาตอนนี้ เสียงของผมก็คงไม่ต่างจากพี่ธีเท่าไหร่

ร่างของคนสองคนที่กอดกันอยู่ริมหน้าต่าง...ร่างที่แสนคุ้นตาสะดุ้งทันทีที่ไฟเปิดสว่าง พี่ต้าดูตกใจ ตั้งตัวไม่ติด และอีกคนที่มองมาทางผม...ก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่...

...ธี...

ทำไมล่ะ?

ก็พี่ต้ามีพี่ธีแล้วไม่ใช่เหรอ?

แล้วทำไม...พี่ต้าถึงยังกอดธีอีกล่ะ...ทำไมพี่ต้าถึงยอมให้ธีกอด

“ต้า” คนข้างตัวผมเรียกชื่อพี่ชายด้วยเสียงเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน “ต้า...มานี่...”

...ผมรักพี่ต้า...ผมรักมาก เพราะเป็นพี่ชายคนเดียวของผม เป็นพี่ชายที่อายุห่างกันแค่ไม่กี่ปี...เป็นพี่ชายที่เที่ยวเล่นด้วยกันมาตลอดตั้งแต่จำความได้ ถึงจะเคยทะเลาะกันบ้าง แต่ผมก็ไม่เคยเกลียดพี่ต้าเลยซักครั้ง...

ดวงตาสีเขียวหม่นที่จ้องสบอยู่กับผม ผละกลับไปมองทางพี่ต้า มองตามพี่ต้าที่หันหลังให้ และเดินออกจากอ้อมกอดเพื่อไปหาคนอีกคนหนึ่ง...

นี่ป็นครั้งแรก...ที่ผมรู้สึกเกลียดพี่ชายตัวเอง...ผมเกลียดพี่ต้าที่ผละออกจากอ้อมกอดของธี...เกลียดพี่ต้าที่ทำร้ายจิตใจของธีซ้ำแล้วซ้ำอีกโดยไม่รู้ตัวเลยสักครั้ง

ยิ่งกว่านั้น...ผมโกรธธี...โกรธที่หลงโง่งมงาย...ยอมให้พี่ต้าทำร้ายเหยียบย่ำความรักด้วยคำว่าเพื่อนมาตลอดสี่ปี...กี่ครั้งๆก็ไม่ยอมตัดใจสักที

และที่สุด...ผมสมเพชตัวเอง...ที่ยอมมองพี่ต้ากับธี...ยอมมองคนสองคนที่ผมรักที่สุด ทำร้ายกันเองโดยที่ไม่ยอมยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ เหตุก็เพราะความเห็นแก่ตัวของตัวผม...ความเห็นแก่ตัวที่หวังแต่จะคิดว่าทั้งสองคนจะไปด้วยกันไม่ได้ หวังแต่ว่าธีจะหันกลับมามองผม หวังแต่ว่าธีกับพี่ต้าจะหยุดอยู่แค่คำว่าเพื่อนตลอดไป...ผมบอกเลิกความสัมพันธ์กับธี ผมปล่อยธีไป...ผมให้โอกาสธีก็จริง...ทั้งหมดก็เพราะความรู้สึกผิดลึกๆในใจ...แต่ด้วยความเห็นแก่ตัวลึกๆก็ยังทำให้ผมตัดสินใจไม่บอกความรู้สึกของทั้งสองคนที่เจ้าตัวไม่รู้ แต่ผมรู้อยู่ดี...

...แล้วความเห็นแก่ตัวนั้น...ก็ย้อนกลับมาทำร้ายตัวผมเองอยู่ในตอนนี้...

ถ้าธีสมหวังกับพี่ต้า...ธีก็จะมีความสุข พี่ต้าก็จะมีความสุข ส่วนตัวผมเอง...ถึงจะทุกข์ใจเจียนตาย แต่ในความทุกข์ใจนั้นก็คงจะมีความสุขเล็กๆ ที่ได้เห็นธีมีความสุข

แต่ถ้าพี่ต้ากับธีผิดหวัง...เหมือนอย่างในตอนนี้ล่ะ...ผมมีความสุขรึเปล่า?

“ต้า...อย่าไป...” สายตาของธี มือของธี...ทุกอย่างธียกให้พี่ต้ามาตั้งแต่แรกแล้ว ทำไมผมถึงไม่ยอมเข้าใจสักทีนะ

ถ้าเพียงแต่ผมช่วยสื่อความรู้สึกของทั้งสองคน...ธีก็คงไม่ต้องเศร้าอยู่ตอนนี้หรอก

ผมหันกลับไปมองคนข้างตัว คนที่ได้เป็นเจ้าของ คนที่ได้ครอบครองพี่ต้า

พี่ธีท่าทางโกรธมาก...โกรธจนแทบจะฆ่าคนได้...และคนที่พี่ธีกำลังจะฆ่า...ก็คือธี...

วินาทีที่พี่ธีกระโจนออกไป วินาทีที่พี่ธีผลักพี่ต้าให้พ้นทาง วินาทีที่พี่ธีกำลังจะทำร้ายคนที่ผมรัก...ร่างกายของผมก็สั่งตัวเองให้หยุดยั้งการกระทำนั้นเอาไว้

“ปล่อย! กูจะฆ่าไอ้เหี้ยนี่!!” แรงของพี่ธีไม่ใช่เบาๆ ขนาดร่างกายของพี่ธีใกล้เคียงกับผม ถึงแรงจะน้อยกว่าแต่ก็ไม่ใช่ง่ายที่จะยื้อได้...ก็เพราะพี่ธีกำลังโกรธ ที่มีคนมายุ่งกับคนของพี่ธี

ผมอิจฉาพี่ธีจริงๆ...พี่ธีแสดงความรู้สึกออกมาได้อย่างไม่มีปิดบัง พี่ธีรักพี่ต้า พี่ธีหวงพี่ต้า ทั้งหมดนั้นส่งให้พี่ต้ารับรู้..ว่าตัวเองได้รับความรักมากขนาดไหน ต่างกับผม...ที่ไม่ว่าอยากแสดงออกว่ารักธียังไง ก็แสดงออกมาได้ไม่เต็มที่ เหตุก็เพราะรู้ความรู้สึกที่พี่ชายของตัวเองมีให้กับคนที่ผมรักนั่นเอง...

...แต่หลังจากนี้ไป...ในเมื่อพี่ต้ามีพี่ธีแล้ว...ผมก็ไม่อยากจะปิดบังความรู้สึกอะไรทั้งสิ้นแล้ว...

ผมล็อคตัวพี่ธีที่กำลังบ้าคลั่งเอาไว้แน่น แรงกระแทกที่อีกฝ่ายส่งมาทำให้รู้สึกจุกไม่น้อย “พี่ธี...พาพี่ต้ากลับก่อน ที่นี่ผมเคลียร์เอง”

“ไม่...มึงปล่อย...มึงร่วมมือกับมันใช่มั้ย? มึงช่วยให้มันมาขโมยแฟนกูไปใช่มั้ย! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไอ้ต้อย กูบอกให้ปล่อย!!”

พี่ธีคงไม่รู้เลยสินะ ว่าภายใต้ท่าทางหวงพี่ชายของผมน่ะ...ผมดีใจขนาดไหนที่พี่ธีเข้ามาในชีวิตพี่ต้า...ที่พี่ธีทำให้พี่ต้ามีความสุข...

...ผมดีใจจริงๆนะ ที่พี่ต้ากับพี่ธีมีความรู้สึกดีๆให้กัน...

ดังนั้น...ขอโทษนะ...พี่ธี...

พลั่ก!!!

ผมต่อยพี่ธีที่กำลังบ้าคลั่ง กำลังจะเงื้อหมัดชกคนที่ผมเอาตัวบังเอาไว้สุดแรงเกิด...แรงจนใบหน้าของพี่ธีหันไปอีกทาง...แล้วหลังจากนั้นผมก็จัดการผลักคนข้างหลังให้กระเด็นไปไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

ในห้องเงียบกริบ เหตุการณ์รุนแรงถูกแช่แข็งชั่วขณะ ผมหันไปมองพี่ต้าที่นั่งน้ำตานองหน้าอยู่มุมห้อง เสียใจที่เรื่องแย่ๆอย่างนี้เกิดขึ้น

...แต่ถึงจะเกลียดพี่ต้า ถึงจะโกรธธี ถึงจะสมเพชตัวเอง หรือถึงแม้ว่าจะเสียใจอยู่ในตอนนี้...อารมณ์ที่รุนแรงที่สุดในใจผมตอนนี้กลับเป็นความหวาดกลัว...

....หวาดกลัวว่าทำไม...ผมยังมีความรู้สึกดีใจสุดๆที่เรื่องระหว่างพี่ร้ากับธีมันจบลงแบบนี้ได้นะ?...

“พี่จะพาพี่ต้ากลับไปดีๆ หรือจะให้ผมอัดพี่ให้ตายแล้วให้ผมพาพี่ต้ากลับไปเอง?” เสียงของผมสั่นพร่า และเพิ่งรู้ตัวว่าอารมณ์ที่เปลี่ยนไปมาจนสับสน กลั่นออกมาเป็นน้ำตาซะแล้ว

...พี่ต้าอยู่ที่กรุงเทพ...เป็นคำที่ผมบอกออกมา ระหว่างที่คุยกับธีบนรถ...

“ผมรู้...ว่าพี่ธีมาหาพี่ต้าที่นี่เพราะรู้มาจากผม เพราะเรานั่งรถมาจากขอนแก่นด้วยกัน...เพราะผมเป็นคนพูดบอกออกมาเอง...แต่ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้...”

ใช่...ผมไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้...ผมไม่อยากให้ธีได้พบกับสถานการณ์อย่างนี้...แต่อย่างที่ว่า...ด้านเลวร้ายของตัวเองกลับคิดว่า ดีแล้วไง...ที่ธีได้มาเห็นพี่ต้ากับพี่ธีอย่างนี้...ดีแล้วนี่นา จะได้ตัดใจได้ซะที

...ตั้งใจ หรือไม่ตั้งใจกันแน่...ผมยังไม่กล้าตอบตัวเองเลย...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

พี่ธีพาพี่ต้ากลับไปแล้ว ตอนนี้ในห้องมีแค่เราสองคน

ผมมองใบหน้าของธีที่เปื้อนน้ำตา แต่กลับไม่มีเสียงสะอื้นแม้แต่นิดเดียว

ดวงตาสีเขียวเข้มกว่าปกติ ในขณะที่ขอบตาแดงก่ำจนคิดว่าคงเจ็บน่าดู ผมยกมือขึ้น ใช้นิ้วโป้งค่อยๆเกลี่ยน้ำตาที่เปรอะแก้มออกให้ แต่ยิ่งเกลี่ย...ก็ดูเหมือนว่าจะยิ่งไม่สำเร็จแฮะ

ธีร้องไห้หนักขึ้น บ่าทั้งสองข้างสั่นสะท้าน จนผมอดไม่ได้ที่จะคว้ามากอดเอาไว้แน่นๆ

“พอใจรึยัง” ผมกระซิบถาม ธีไม่ตอบ ยิ่งสะอื้นแรงกว่าเดิม แรงซะจนหอบตัวโยน “ร้องให้หมดเลยนะ แล้วหลังจากนี้ก็เริ่มต้นกันใหม่”

รู้สึกว่าคนในอ้อมแขนจะพยักหน้าแรงๆสองสามที แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาร้องไห้ต่อไป

....

...

..

หลังจากที่ธีสงบลงได้ มันก็มองมาทางผมอย่างเคืองๆ

“ตกลงเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด...เป็นแผนของต้อยใช่มั้ย”

เอากับเขาสิครับ...ผมเป็นแค่ตัวประกอบธรรมดานะ ทำไมใครๆก็คิดว่าผมเป็นตัวร้ายกันหมดล่ะ? ไม่คิดบ้างหรือไงว่าทั้งหมดนี่มันเป็นเรื่องบังเอิญ

“เปล่าซะหน่อย เราไม่ได้บอกให้ธีมาที่นี่...เราไม่ได้อยากให้ธีมาที่นี่เลย”

ไอ้ลูกครึ่งเบะปาก สูดจมูกดังฟืด แล้วโทษผมต่อ “ก็ใครล่ะ ที่เป็นคนบอกเราว่า ถึงจะไม่เป็นไปตามที่หวัง แต่ถ้ารักไปแล้วก็ไม่ให้ตัดใจง่ายๆ น่ะ ใครล่ะที่ให้โอกาสเราแต่แรก ใครที่ทำตัวห่างเหินไป ใครที่โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย ใครที่อยากจะให้เราไปบอกรักต้าซะเหลือเกินน่ะ!”

เอิ่ม...วันนี้อารมณ์เปลี่ยนไปมาจนอยากนอนโรงพยาบาลบ้าแล้วครับ...อารมณ์สุดท้ายของตอนนี้คืออึ้งกิมกี่ครับผม

สรุปแล้ว...อย่าบอกนะครับ ว่าที่ผมปวดใจมาทั้งหมดเนี่ย เป็นเพราะอารมณ์อยากประชดของธี...(พูดให้ถูก ใจนึงก็คงอยากประชดผม แต่อีกใจก็คงแอบหวังกับพี่ต้าอยู่ลึกๆนั่นแหละครับ)

“เราไม่ได้บอกให้ธีไม่ตัดใจ” จริงๆแล้วอยากบอกให้ตัดใจด้วยซ้ำ

ผมกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น...เรื่องอะไรจะปล่อยล่ะครับ “ไม่คิดบ้างหรือไง...ว่าเราพูดในกรณีของเราน่ะ...ตอนนั้นที่บอกเลิกก็แค่ให้โอกาส ไม่ได้บอกว่าจะตัดใจจากธีซะหน่อย” เกิดเป็นธีนี่ดีจริงๆ...มีไอ้ต้อยคอยเป็นตัวสำรอง...แต่อย่างน้อยไอ้ต้อยคนนี้ก็เป็นตัวสำรองอันดับหนึ่งที่กำลังจะเลื่อนขึ้นมาเป็นตัวจริงแล้วครับท่าน

ธีหุบปากสนิท ยังครับ...ยังคงไม่เข้าใจ

“หืม...ว่าไงล่ะ...”

“...” ธีก้มหน้า เงียบเป็นเป่าสากเลยครับ

...ตอนนี้ผมพอจะเข้าใจเรื่องราวได้แล้วล่ะครับ...ก็บอกแล้วไง ว่าผมรู้ใจธีมากกว่าที่ไอ้พี่ต้าที่เป็นเพื่อนมานานรู้ซะอีก...

“เพราะน้องฝนใช่มั้ยล่ะ” นั่นไงครับ ก้มหน้างุดเชียว ฮ่าๆๆ “คิดว่าเราไปเที่ยววาเลนไทน์กับน้องฝน แล้วก็เป็นแฟนกันแล้ว...ใช่มั้ย”

“ก็ต้อยเคยบอก” หืม? ทีงี้ล่ะอุบอิบเชียวครับ ทีตอนจะเอาเรื่องผมล่ะเสียงแข็ง “ว่าเลิกกับเราแล้วจะได้ไปจู๋จี๋กับน้องๆได้”

นอกจากจะเป็นพวกชอบคิดไปเองแล้วยังเป็นพวกที่ซื่อจนไม่รู้จะพูดยังไงดีเลยครับ...ก็เหมือนกับที่เชื่อคำพูดของพี่ต้าว่า ‘กูเกลียดเกย์’ จนไม่กล้าบอกรักนั่นแหละ...แต่ก็เอาเหอะครับ เพราะนิสัยนี้ก็เป็นอีกอย่างในตัวของธีที่ผมรักนั่นแหละ

ผมกุมใบหน้าที่แดงก่ำของธีให้เงยขึ้น จ้องสบเข้าไปในดวงตาสีเขียว “ถ้าเราบอกว่าไม่ได้เป็นแฟนกับน้องฝน ยังรักธีอยู่ตลอดล่ะ...จะว่ายังไง”

อย่าให้ผมเฉลยเลยครับ...ว่าอาการหลบสายตาอย่างนี้หมายความว่ายังไง...ให้ผู้อ่านรู้แค่ว่า หัวใจของผมตอนนี้มันพองฟูจนแทบระเบิดแล้วก็พอครับ

“ธี...เราถามอีกครั้งนะ...” ผมจูบแก้มที่ตอบลงไปเล็กน้อยอย่างคิดถึงเหลือเกิน แล้วกระซิบถามที่ข้างหูให้อีกฝ่ายจั๊กจี้เล่น

“บอกเราได้รึเปล่า...ว่าคนที่ธีชอบ...คนที่บอกพี่ต้าว่าชอบน่ะ...เป็นใคร?”

...

..

.

เมื่อเหตุการณ์ทุกอย่างจบลง ย้อนกลับไปมองแล้วก็คิดว่าบางที...ธีเองนั่นแหละครับ ที่อยากจะลองเป็นครั้งสุดท้าย อยากจะรู้ว่าพี่ต้ารักคนอื่นมากกว่าตัวเอง อยากจะรู้ว่าพี่ต้าไม่ได้เลือกตัวเอง...เพื่อจะเสียใจ...เพื่อตัดใจ...แล้วก็เพื่อเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นที่ไม่ใช่พี่ต้า

...จะผิดคาดก็คงเป็นเรื่องที่ว่า...คิดว่าตัวเองอกหักทั้งจากพี่ต้าแล้วก็จากผมล่ะมั้งครับ...ก็เลยทำตัวห่างเหินไปให้ผมเข้าใจผิด มัวแต่เศร้าอยู่ตั้งนาน

...สำหรับเราสามคน...ความรักเป็นเรื่องที่ทำนายไม่ได้จริงๆ...

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

THE END

จบแล้วค่ะ อ่านแล้วงงรึเปล่าคะ ชื่อธีเต็มไปหมด ธีไหนเป็นธีไหน(วะ)

ในความคิดของไอ้ต้อย พี่ธีก็คือลุงของต้าค่ะ ส่วนธี ก็คือธีเลิฟๆของต้อย ลองอ่านดูคงไม่งงนะคะ

ส่วนที่งงกว่าชื่อ คงจะเป็นความรู้สึกของต้อยใช่มั้ยค่ะ

สรุปว่าไอ้ต้อยมันสับสนค่ะ มันเสียใจที่เห็นธีเลิฟๆเสียใจ แต่มันดันดีใจที่ธีเลิฟๆอกหักค่ะ ด้วยคุณธรรมในจิตใจ มันเลยสับสนงงงวย  -"-

ขอโทษด้วยที่ทำตัวเหลวไหล หายไปทีปีสองปี ...แต่ชีวิตจริงมันยากกว่านิยายค่ะ  TT TT

 

ลูกหมู
8 มีนาคม 2555

 

Comment

Comment:

Tweet

ธี(เลิฟๆของต้อย) แหม่ ที่แท้ก็เพราะชอบคิดไปเองนี่เอง
แถมยังปากแข็งได้โล่อีก แต่ยังไงก็น่ารักแหละน้าาา
// พลั่ก กกก! me:โดนต้อยกระโดดถีบ

#2 By TarT (61.7.168.148) on 2012-04-11 23:17

สนุกดีจ้าคู่นี้ แต่สุดท้ายธีก้อรู้ตัวใช่มิว่ามีใจกับต้อย ไม่งั้นวาเลนไทน์คงไปกับคนพี่แล้ว มัวแต่ปากแข็งอ้อมโลกกัน ;)

#1 By Nutty (125.24.136.22) on 2012-03-24 16:13