คนที่ถูกทิ้ง

 

ในที่สุดก็ถึงที่หมายจนได้ครับ ผมแบกกระเป๋าเดินทาง เข้าไปยังโรงพยาบาล ไปยังห้องพิเศษที่แปะชื่อพ่อของผมอยู่หน้าบานประตู

 

ด้วยความร้อนใจ เปิดประตูเข้าไปได้ก็พบกับแม่ที่นั่งน่าเครียดอยู่คนเดียว

 

“แม่...แล้วพ่อล่ะ?”

 

แม่เงยหน้าขึ้นมอง แล้วรีบลุกขึ้นมากอดผม ร่างบอบบางของแม่สั่นไหว “พ่อยังอยู่ในห้องผ่าตัด”

 

“พ่อ...อาการไม่ดี?” ผมถามเสียงเบา ด้วยกลัวว่าคำถามของผมจะกระทบจิตใจแม่

 

“เปล่า..ผ่าตัดเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่...แต่...แม่กลัวจริงๆนะ ระหว่างผ่าตัด แม่กลัวว่าพ่อจะเป็นอะไรไป...แม่...” ผมโอบแม่เอาไว้แน่น รู้สึกเสียใจขึ้นมาชะงัดที่ผมไม่อยู่กับแม่ตั้งแต่แรก

 

แม่ต้องอยู่ที่นี่คนเดียวตอนที่พ่อเข้าห้องผ่าตัด ไม่มีใครคอยปลอบ ไม่มีใครเป็นที่พึ่ง

 

แม่คงจะกลัวเสียพ่อไป เสียคนที่รักไป...คนที่อยู่ด้วยกันมาทั้งชีวิต

 

...แค่ผมเสียธีไปตอนนั้น ผมยังเศร้าจนตั้งตัวไม่ติดตั้งหลายวัน...แล้วเมื่อคืนนี้ แม่จะรู้สึกหวาดกลัวขนาดไหนนะ...

 

“ต้อย...ขอโทษ...ต้อยไม่น่าเอ็นท์ไปอยู่กับพี่ต้าที่กรุงเทพเลย...ต้อย...น่าจะเรียนอยู่ที่นี่”

 

แม่ตีแขนผมดังเผียะ “คิดอะไรบ้าๆ พ่อก็ดีขึ้นแล้วไง ต้อยอยู่จะช่วยอะไรได้”

 

แม่ผมก็ยังเป็นแม่ผมล่ะครับ เป็นหญิงแกร่งเมียนายตำรวจ สตรีที่เลี้ยงลูกชายเฮี้ยวๆสองคนให้โตมาเป็นอนาคตของชาติได้ ร่างของแม่เริ่มหายสั่น เสียงที่เบาเครือเมื่อกี้กลายเป็นเสียงดุเหมือนเดิมแทน ผมค่อยยิ้มออกหน่อย

 

“พอล่ะๆ แล้วนี่กินอะไรมารึยัง” พอทักปุ๊บร่างกายก็ตอบสนองปั๊บเลยครับ ท้องผมร้องประท้วงดังลั่น บอกเจ้านายมันว่าไม่มีอะไรตกมาให้ย่อยตั้งแต่เย็นเมื่อวานแล้ว

 

ว่าแล้วพระมารดาก็ไล่ผมไปนั่งกินข้าวที่โรงอาหารโดยด่วนครับ โชคดีที่สายแล้ว เลยพอจะมีร้านอาหารเปิดให้ยาใส้ได้บ้าง ระหว่างที่พุ้ยข้าวจานที่สองเข้าปาก ก็นึกได้ว่าไอ้พี่ต้ายังไม่ยอมรับสายผมเลยเมื่อคืนนี้

 

ควักโทรศัพท์ขึ้นมาลองกดดู...รอสายพักใหญ่จนคิดว่าจะไม่รับซะแล้วก็กลับมีเสียงของพี่ต้าตอบกลับมา

 

“ฮัลโหล” ไมเสียงเป็นงี้วะ?

 

“พี่ต้า เป็นไรไมเสียงแปลกๆ แล้วอยู่ไหนเนี่ย เมื่อคืนต้อยโทรหาตั้งหลายครั้งก็ไม่รับโทรศัพท์”

 

“อือ...ม...ไม่สบาย...อยู่บ้านเพื่อน...” ...เพื่อนไหนวะ? พี่ต้ามีเพื่อนสนิทคนอื่นให้ไปนอนค้างด้วยหรือไง? แล้วเรื่องของธีล่ะ?

 

“อ๊ะ” !!??

 

“พี่ต้าเป็นไร!!” ห่วงนะครับ ถ้าจะพูดถึงไอ้พี่ต้า มันก็เป็นคนที่ผมห่วงที่สุดในโลกนี้แหละครับ...ก็มันดูแลตัวเองเป็นที่ไหนล่ะ แล้วนี่มันทำไรอยู่วะ ทำไมทำเสียงแปลกๆอย่างงี้?

 

“ป...เปล่า ไม่มีไร...”

 

จะยังไงก็ช่าง ตอนนี้ผมคงต้องละความสงสัยไว้ก่อน เพราะโทรศัพท์มือถือเริ่มส่งเสียงประท้วงแบตหมดอีกแล้วครับ ผมเลยพูดเร็วๆแทรกเข้าไป “พี่ต้า...พ่อถูกยิงนะ”

 

“อะไรนะ!!” เสียงพี่ต้าดังจนแสบหู “แล้วตอนนี้ต้อยอยู่ไหน?”

 

ผมบอกสถานที่ให้ พี่ต้าดูจะร้อนรนมาก ยังไม่ทันได้บอกว่าพ่อสบายดีแล้ว ไม่ต้องรีบมากก็ได้ ปลายสายก็ตัดบทวางไปก่อน เป็นเวลาเดียวกับที่แบตฯมือถือผมหมดเกลี้ยงฉาด...แม่ง...เรื่องของธีก็ยังไม่ถามเลยซักกะแอะ

 

เอาเหอะวะ...ทำโทษที่เมื่อคืนไม่ยอมรับโทรศัพท์..ถึงจะรู้สึกผิดเพราะท่าทางพี่ต้าไม่สบายอยู่ก็เหอะ แต่มันช่วยไม่ได้นี่หว่า แบตฯหมดแล้วอะ... ผมแลบลิ้นแผลบหนึ่ง ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็พุ้ยข้าวที่เหลืออีกครึ่งจานอย่างหิวโหย

 

กินจนอิ่มหนังท้องตึงหนังตาก็หย่อนเลยครับ ความล้าตั้งแต่ค่ายสร้างสะพานโหดเหี้ยๆ ต่อด้วยเดินทางกลางคืนที่รถโยกโคลงเคลงเริ่มทำพิษ ผมกลับถึงห้องของพ่อ ก็ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาเฝ้าไข้ หลับเป็นตายเลยครับ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ตื่นขึ้นมาอีกทีเป็นเวลาบ่าย พ่อย้ายกลับมานอนพักฟื้นในห้องเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้แม่กำลังปอกผลไม้ยั่วน้ำลายพ่ออยู่

 

“พี่ต้ายังไม่มาเลยหรอแม่” ผมถามขณะที่เอื้อมมือไปหยิบสาลี่บนจาน

 

“ยังไม่มาเลย หิวอีกแล้วล่ะสิเรา ไปหาอะไรกินก่อนไป” แม่ว่าพลางตวาดพ่อที่ร้องโอดโอยออดอ้อน

 

แหมแม่ช่างรู้ใจ พยาธิในท้องกำลังเต้นแทงโก้เชียวครับ ผมเลยขอตัวออกไปหาไรกินต่อ

 

หลังจากหาข้าวปลากินจนอิ่มท้อง เพิ่งนึกได้ว่าลืมเอาที่ชาร์ตแบตมือถือมาครับ ทีนี้จะติดต่อพี่ต้าก็ไม่ได้ จะโทรหาธีก็ไม่ได้อีก...เอาเหอะครับ ยังไงเดี๋ยวพี่ต้าก็มาแล้ว ค่อยๆแอบหลอกถามเอาก็ได้ ผมคิดแล้วก็เริ่มเดินหาที่ชาร์ตแบตตามร้านสะดวกซื้อ แต่หาไม่ได้ครับ ในโรงพยาบาลก็ไม่มีเซเว่นซะด้วย สงสัยคงต้องรอขับรถออกไปข้างนอกก่อนถึงจะหาได้ คิดแล้วก็ถอนหายใจครับ...อยากคุยกับธีง่ะ

 

เดินกลับเข้าห้องพ่อ เปิดประตูเข้าไปก็พบกับพี่ต้านั่งหน้าสลอนกินผลไม้อร่อยปาก

 

“อ้าว! พี่ต้ามาถึงเมื่อไหร่” อืม...ไมท่าทางพี่ต้าดูเหนื่อยๆก็ไม่รู้ครับ แก้มก็ตอบลงนิดหน่อยด้วย ความสงสัยจี้ตูดผมชะงัด แต่ถามไม่ได้เพราะมีพ่อกับแม่อยู่ในห้อง

 

“เมื่อกี้...แล้วไปไหนมา ทำไมโทรหาไม่ติด?” เสียงพี่ต้าเอาเรื่องเชียว...กูผิดตรงไหนวะเนี่ย

 

“ไปหาไรกินมา ลืมมือถือไว้บนห้อง แบตมันหมด ลืมเอาที่ชาร์ตมา” หลังจากที่เกาหัวจนเหากระเด็น มองสำรวจพี่ต้าจนถ้วนถี่ว่านอกจากจะผอมลง ใต้ตาคล้ำขึ้นนิดหน่อยแล้วก็ไม่มีส่วนไหนของร่างกายสึกหรอ ตาก็หลือบไปสะดุดกับเงามืดเกาะอยู่ข้างหลังพี่ต้า ผมชี้ถาม “แล้วคนนี้ใคร”

 

อืม...คนที่พี่ต้าพาไม่ด้วย ไม่คุ้นหน้าเลยครับ...ถ้าจะให้พิจารณาดีๆ...ผู้ชายคนนี้น่าจะอายุมากกว่าผมกับพี่ต้านะ แต่ก็ไม่ได้ถึงกับแก่มาก แถมบุคลิกดูดีสุดๆเลยว่ะ...หรือจะเป็นเพื่อนที่ทำงานพี่ต้าก็ไม่รู้แฮะ

 

พอผมทักไป เงามันก็ค่อยๆเปล่งแสงได้...ท่าทางเจ้าตัวจะดีใจจัดครับ ที่มีคนสนใจซะที...เห็นแล้วน่าแกล้งดีเว้ยเฮ้ย

 

คนคนนั้นไหว้พ่อกับแม่ผม “ผมเป็นเพื่อนต้าครับ ชื่อธี”

 

เพราะสะดุดกับชื่อธี ทำให้ผมเผลอเหลือบไปมองพี่ต้าเข้าพอดี...ท่าทางพี่ต้าลุกลี้ลุกลนแปลกๆ...

 

เกิดไรขึ้นวะ?...ธีเดิมหาย ไหงมีธีใหม่มาแทน...แต่ยังไงธีคนนี้ก็น่ารักสู้ธีคนเดิมของผมไม่ได้หรอกครับ

 

“อ้าว!! เจ้าธีเพื่อนต้าคนนั้นน่ะเหรอ?...แล้วทำไมหล่อน้อยลงล่ะ?” เห็นมั้ยครับ ขนาดแม่ยังคิดแบบเดียวกับผมเลย ฮ่าๆ เห็นหน้าพี่ธี (ขอเรียกพี่ละกัน เพื่อความไม่สับสนครับ) เหวอๆแล้วโครตขำอะ!

 

“ไม่ใช่แม่...นี่อีกธีนึง” พี่ต้ารีบว่า “แล้วจะไปหล่อเท่าไอ้ธีได้ไง นั่นมันเดือนคณะนะแม่”

 

เพิ่งเคยได้ยินพี่ต้าชมธีแฮะ แต่อารมณ์ตอนนี้มันขำมากกว่าครับ เลยทับถมไปอีกดอก “ฮ่าๆๆๆๆ อย่าไปคิดมากเลยพี่ สู้พี่ธีไม่ได้มันเรื่องปกติ รายนั้นทั้งหล่อทั้งรวย สาวติดตรึม!” ผมว่าพลางตบไหล่อีกฝ่ายดังป้าบ! อืม...เนื้อแน่นดีแฮะ แต่คงจะสู้ผมที่เป็นนักมวยไม่ได้หรอก...อย่างนี้พอจะข่มเหงได้อยู่...

 

ไม่ใช่ไรครับ เวลาผมเจอชายไหนมาเกาะแกะไอ้พี่ต้า เป็นต้องเผลอประเมินไปซะทุกที...เอาไว้ดูว่าจะต้องไล่ด้วยเลเวลไหนน่ะครับ...มีแต่ธีของผมนี่แหละครับ ที่ไล่ยังไงก็ไม่ไป...

 

ท่าทางไอ้พี่ธีไม่ได้สนใจผมเท่าไหร่ กลับเหลือบตาไปมองพี่ต้าแทน...พี่ต้าทำหน้าสลดหลังจากที่ฟังประโยคปล่อยฮุคของผม...มันเป็นไรไปวะ?...ทุกทีก็แซวธีเล่นกันอย่างนี้เป็นปกตินี่นา

 

“พ่อ แม่ ต้าออกไปข้างนอกก่อนนะ” ว่าแล้วก็รีบเดินออกจากห้องไปเลยครับ พี่ธีคนนี้ทำท่าจะเดินตามออกไปอยู่ แต่ผมจับห้ามไว้ก่อน...อยากทำความรู้จักซักหน่อยน่ะครับ...อยากรู้ว่าสนิทกันถึงขันไหน พี่ต้าถึงได้ยอมพากลับบ้านมาด้วย

 

พอจะได้ใจความว่าพี่ธีคนนี้เป็นเจ้าของกิจการเรือที่พี่ต้าซื้อบัตรไปเที่ยววันวาเลนไทน์...แสดงว่าพี่ต้าไปเที่ยวจริง แล้วบัตรอีกใบใครไปหว่า...ไว้ต้องแอบถามอีกที...

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ตอนเย็น พวกเราพากันออกจากโรงพยาบาล แวะกินข้าวเย็นกันเล็กน้อยตามพิธี แล้วก็กลับบ้านตัวเอง โดยมีสารถีจำเป็นเป็นพี่ธีคนนี้ครับ ระหว่างทางก็แวะซื้อที่ชาร์ตแบตมาได้เป็นที่เรียบร้อย...เหลือแค่ชาร์ตให้พอใช้ได้ แล้วปริศนาทุกอย่างก็จะกระจ่างครับ

 

พี่ต้าจัดห้องให้แขกนอนในห้องของมันเอง ส่วนมันย้ายไปนอนห้องพ่อแม่ครับ ผมก็นอนห้องเดิมของตัวเองนั่นแหละ...แม่ผมน่ารักจริงๆครับ ขนาดผมไม่ค่อยได้กลับบ้าน ห้องนอนยังถูกทำความสะอาดซะหาเศษฝุ่นซักเม็ดยังไม่เจอเลย

 

ผมนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง แขนก่ายหน้าผาก มืออีกข้างก็ยกมือถือที่เสียบตูดอยู่ขึ้นมาดู...รูปถ่านยังกระพริบปริบๆอยู่เลย...ถามว่าทำไมถึงไม่โทรตอนนี้เลยหรอครับ...แบบว่ามือถือมันเก่าแล้ว เวลาเสียบตูดมันโคตรร้อนเลยครับ เดี๋ยวฝ้าขึ้นหน้าหมด สงสัยคงจะต้องซื้อใหม่เร็วๆนี้ล่ะมั้ง

 

นั่งมองหน้าจอกระพริบไปมาอยู่พักใหญ่ ก็รู้สึกว่าไร้สาระสิ้นดี แถมท้องก็เริ่มร้องนิดๆแล้วด้วย ไปชวนพี่ต้ากินข้าวผัดท่าจะดี

 

ผมเดินไปยังห้องพี่ต้าที่อยู่ไม่ห่าง กำลังจะเปิดประตูก็นึกได้ว่าผิดห้อง...พี่ต้ายกห้องนี้ให้พี่ธีนอนนี่หว่า...กำลังจะหันหลังกลับอารามประตูที่ปิดไม่สนิทแต่แรกก็ดันแง้มออกอย่างเป็นใจพอดี๊...ไม่ได้ตั้งใจแอบมองนะครับ มันเห็นไปเอง~

 

แผ่นหลังของพี่ธี...ใหญ่ซะจนแทบจะบังแผ่นหลังของพี่ต้ามิด ทั้งสองคนนอนกอดกันอยู่บนเตียง เสียงของพี่ต้าสั่นเครือ แว่วมาให้พอได้ยิน

 

“ถ้า...รักก็...อย่า...ทิ้งต้านะ...อย่า...ละเลย...ต้านะ”

 

ใบหน้าของผมร้อนวูบ ด้วยอารมณ์อะไรก็ไม่ทราบได้...คงจะเพราะผมไม่เคยเห็นพี่ต้าเป็นอย่างนี้ล่ะมั้ง ขนาดผมที่เป็นน้องชาย พี่ต้ายังไม่เคยอ้อนด้วยซ้ำ

 

...แล้วกับธี...พี่ต้าเคยอ้อนอย่างนี้รึเปล่า?...

 

...เกิดอะไรขึ้นกันแน่...ทำไมธีคนเดิมไม่ได้บอกรัก...ดันมีธีคนใหม่มาให้พี่ต้าอ้อนใส่แทนอย่างนี้ล่ะครับผม?...

 

...จะยังไงก็ตาม...ความหวังริบหรี่ของผม...มันเริ่มจะทอแสงสว่างขึ้นมาอีกแล้ว...

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ยามเช้าอากาศเย็นพอสมควร ผมลุกจากเตียงตื่นเต็มตาตามนิสัยปกติ เปลี่ยนเสื้อนอนเป็นเสื้อยืดเก่าๆ ว่าจะออกไปวิ่งครับ เดินลงบันไดมาก็เจอพี่ต้าพอดี

 

“อ้าวพี่ต้า ตื่นเร็วจัง”

 

พี่ต้าสะดุ้งนิดหน่อย ท่าทางกำลังนั่งเหม่ออยู่ “ไปวิ่งหรอต้อย”

 

ผมตอบรับในคอ พี่ต้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง บิดขี้เกียจแล้วก็พูดขึ้น “งั้นรอแป๊บ เดี๋ยวเปลี่ยนเสื้อแล้วไปด้วย”

 

...

 

..

 

พี่ต้าก็ยังคงเป็นพี่ต้า...ไอ้ผู้ชายร่างกายบอบบางที่ไม่ค่อยจะยอมออกกำลังกาย...แต่ก่อนกว่าจะฉุดกระชากลากถูให้ไปเรียนมวยไทยกับผมได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ เผลอแผลบเดียวหนีไปเรียนกีต้าร์ซะงั้น...ผมเลยต้องคอยปกป้องมันไงครับ เพราะมันเองตัวแค่นี้ สู้ใครเค้าได้ที่ไหน...วิ่งผ่านไปได้ประมาณสองกิโล พี่ต้าหอบแฮ่กเหงื่อซก แก้มเกิ้มปากเปิกแดงไปหมด

 

ผมปล่อยไอ้พี่ต้าให้นั่งพักอยู่ข้างถนน ตัวเองเดินเข้าเซเว่นซื้อน้ำเปล่ามาให้มันขวดนึง

 

ผมหันมองระหว่างที่อีกฝ่ายกำลังยกขวดขึ้นซดน้ำอั่กๆๆ...มีรอยแดงๆประทับอยู่แถวๆต้นคอ ก็เลยยกนิ้วขึ้นถูให้ “พี่ต้า...โดนแมลงกัดรึเปล่า” เท่านั้นเอง...มันสำลักน้ำพุ่งพรวดจนหมาหน้าเซเว่นยังขยับหนี

 

“แค่กๆๆ!! อ...เออ...แค่กๆ!” ไม่ต้องอธิบายอะไรแล้วครับ มันรอยจูบชัวร์ๆ

 

ผมรอจนพี่ต้าปาดน้ำที่เลอะหน้าออก หยุดไอตั้งตัวได้ซักพักก็ถามต่อ “...พี่ต้าเป็นแฟนกับพี่ธีหรอ”

 

เท่านั้นเอง น้ำที่ลงกระเพาะอาหารไปแล้วทำท่าจะกระฉอกออกมาใหม่ พี่ต้าถึงได้ไอซะจนคอโก่ง “...ร...รู้ได้ไง”

 

“เมื่อคืน...ต้อยเห็น”

 

ไอ้พี่ชายของผมนั่งชันเข่า เอาหน้าซุกจนเห็นแต่หูแดงๆโผล่มา มันพยักหน้าเบาๆแทบสังเกตไม่ได้ “ต้อย...รังเกียจรึเปล่า”

 

“ถ้าพี่ต้าจะชอบใคร ต้อยไม่รังเกียจหรอก” ผมลูบผมที่เปียกเหงื่อของพี่ต้าเบาๆ...พี่ชายผมมันกังวลเรื่องสายตาชาวบ้านมากกว่าที่คิดครับ

 

“แล้ว...พี่ต้าแน่ใจจริงรึเปล่า”

 

จากสัมผัสที่ได้ผ่านมือผม...หัวพี่ต้าขยับผงกหงึกๆ “...ลุง...พี่ธี...ทำให้พี่รู้จัก...ความรัก...แบบที่รักจริงๆน่ะ...รักที่แสดงออกมาได้...” หูแดงจนแทบจะระเบิดแล้วมั้งนั่น เล่นซะผมเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวเลยครับ ไม่น่าเชื่อว่าพี่ต้าจะมีมุมนี้กับใครเค้าด้วย

 

...ถ้าพี่ชายผมรักจริง แล้วพี่ธีคนนั้นจริงใจ ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะครับ...แต่คงจะต้องทดสอบพี่ธีดูสักหน่อย จะได้วางใจฝากพี่ต้าให้ดูแล...แต่อีกเรื่องที่ผมยังไม่เข้าใจ...ก็ยังไม่เฉลยเลยครับ

 

“แล้วพี่ธีล่ะ” ...หวังว่าทั้งสองคนจะไปด้วยกันไม่ได้ หวังว่าธีจะอกหัก...ถึงตอนนั้นไอ้ต้อยจะเป็นคนกระโดดเข้าเสียบเอง!

 

ตัวพี่ต้าสะดุ้งเฮือก มันเงยหน้าขึ้นมองผม แล้วพูดซะเสียงดัง “ธีเกี่ยวไรด้วยวะ!” โห...จนป่านนี้ยังไม่รู้อีกนะครับว่าผมรู้เรื่องสองคนนี้มาตั้งนานแล้ว...ความรู้สึกช้าสุดๆเลยเพ่

 

“ธีมัน...มันมีแฟนแล้ว! มันบอกพี่ว่ามันมีแฟนแล้วเว่ย อีกอย่างมันไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับพี่เลยนี่นา”

 

...ธีมีแฟนแล้ว!??... ผมช็อคไปห้าวินาที

 

...ธีไม่ได้บอกรักพี่ต้า!...

 

...แถมยังมีแฟนแล้ว!...

 

ความหวังกระโดดเสียบพังทลาย ไอ้ต้อยตกแอ้กลงในถังขยะสดใบใหญ่

 

 

..

 

.

 

 

...ถ้ามันเป็นความจริง... ผมก็เป็นคนเดียวที่ถูกทิ้งโดยไม่รู้ตัวใช่มั้ย?....สาดดด!...

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++

TBC

เหมือนเดิมค่ะ ฝากรวมเล่มซีรี่ย์โรคจิตด้วย ^_^

 

Comment

Comment:

Tweet

ต้าน่ารักกกก
เจอคำถามต้อยเข้าไป สำลักน้ำขนาดนั้นเลย 555555

#1 By TarT (61.7.168.148) on 2012-04-11 22:56