LookMuh Novel

มีเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ชื่อของเขาคือ ‘เป็นหนึ่ง’
ด้วยความที่เป็นหนึ่งเป็นคนฉลาด
เขาจึงรู้ทันคนรอบด้านเสมอ
...ไม่มีใครโกหกเป็นหนึ่งได้...

..

...

“คุณหนึ่งอยู่ที่ไหนคะ?” เสียงกระวนกระวายของพี่เลี้ยงดังมาตามสัญญาณโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุด

แต่เป็นหนึ่งก็ไม่ได้แสดงท่าทีเดือดร้อนเท่าไหร่นัก เขายังคงนั่งอังโกโก้ร้อนที่เสมอภาคชงให้อย่างดื่มด่ำ พลางตอบเนิบๆเย็นใจ “อยู่บ้านเพื่อน วันนี้หนึ่งไม่กลับบ้านนะ เดี๋ยวให้โจกลับไปก่อนเลย พรุ่งนี้ค่อยมารับ” โจหมายถึงคนขับรถที่ยังนั่งรอนายน้อยอยู่หน้าบ้าน

“ค...ค่ะ...” เสียงลังเลใจปลายสายทำให้เป็นหนึ่งเอะใจ

“ที่บ้านมีเรื่องหรือไง?”

พี่เลี้ยงเงียบไป จนเป็นหนึ่งต้องพูดเสียงคาดคั้น “ป้าดา...”

“...คุณผู้ชายโทรมาค่ะ”

“พ่อน่ะเหรอ?” เป็นหนึ่งขมวดคิ้ว พ่อของเขาทำงานอยู่อเมริกา นานทีปีหนจะโทรมาสักที...แสดงว่าคงจะมีอะไรสินะ

“ก็แค่โทรมาถามสารทุกข์สุขดิบน่ะค่ะ” ป้าดาละล่ำละลัก

...เป็นหนึ่งจำได้...พ่อเคยเปรยกับเขาเมื่อเดือนที่แล้ว อยากให้เขาไปเรียนต่อที่อเมริกา  เด็กหนุ่มใช้เวลาประมวลผลเพียงครู่เดียวก็ถามกลับเสียงเรียบ “พ่อให้ป้าดาแอบเตรียมหลักฐานของหนึ่งใช่มั้ย?”

“ค...ค่ะ” ป้าดาตอบเสียงอ่อย...คุณท่านให้แอบเตรียมเอกสารสำหรับเดินทางของเด็กหนุ่มจริงๆ เนื่องจากคุณชายน้อยของหล่อนปฏิเสธที่จะไปเรียนต่อ คุณท่านจึงกะใช้วิธีมัดมือชก เปรี้ยงเดียวข้ามน้ำข้ามทะเลไปอยู่ต่างแดนเสียเลย

“ป้าดาไม่ต้องเตรียม พรุ่งนี้หนึ่งจะคุยกับพ่อเอง” เป็นหนึ่งพูดก่อนจะวางสายโดยไม่รอคำตอบจากอีกฟากหนึ่ง

...ไม่มีใครโกหกเป็นหนึ่งได้...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มีเด็กหนุ่มอีกคนหนึ่ง ชื่อของเขาคือ ‘เสมอภาค’
เสมอภาครู้ตัวเองดี ว่าเขาเป็นคนหัวช้า
เขามักจะตามคนรอบด้านไม่ค่อยทัน
...เสมอภาคจึงรู้ตัวดีว่า ไม่ควรโกหกใคร...

“ไม่เป็นอะไรใช่มั้ยลูก? ที่บ้านเราฝนตกรึเปล่า? พ่อขอโทษที่ต้องมางานไกลบ้านนะ” คุณพ่อพูดเสียงเครือราวกับกำลังสะอึกสะอื้นอยู่

“ก็...ฝนตกหนัก ไฟดับ” เสมอภาคพูดตามตรง แล้วก็ต้องยกหูฟังออกห่างหูไปหนึ่งเมตร เมื่อเสียงคร่ำครวญขยับขยายถึงขีดสุด

“โฮ~!!! พ...พ่อจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ พ่อขอโทษที่ต้องทิ้งลูกอยู่คนเดียว พ่อขอโทษที่ไม่ได้พาลูกมาด้วย!!!” ตามด้วยเสียงยื้อยุดฉุดกระชากที่ปลายสาย เด็กหนุ่มเดาว่าผู้ดูแลของพ่อคงจะต้องออกแรงกันน่าดู เดาได้จากเสียงตะโกนโหวกเหวกลอดมาให้ได้ยิน...คุณจะกลับไปได้ยังไง นี่มันอเมริกานะครับ!...

เด็กหนุ่มรอจนเสียงเริ่มสงบ เหลือเพียงเสียงกระซิกของคุณพ่อ จึงค่อยพูดออกไป “พ่อไม่ต้องห่วงภาคหรอก ภาคอยู่คนเดียวได้”

พูดยังไม่จบประโยคดี คุณพ่อก็สวนกลับเสียงดัง “ไม่จริง!! ภาคอยู่คนเดียวไม่ได้ บอกพ่อมานะ ใครอยู่ตรงนั้น! ใช่เมย์กับจูนรึเปล่า? ภาคเปิดประตูให้คนไม่รู้จักเข้าบ้านอีกแล้วใช่มั้ย? พ่อเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่ามันอันตราย รออยู่ตรงนั้นนะ ห้ามวางสาย พ่อจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ล่ะ พ่อขอโทษ~”

เสมอภาคถอนหายใจเฮือก...กว่าจะอธิบายได้ว่าคนที่อยู่ด้วยเป็นเพื่อนที่พ่อเคยเจอ ก็ใช้เวลาไปอีกกว่าสิบนาที

...เสมอภาคโกหกใครไม่เคยสำเร็จ...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

รอบด้านยังคงมืดสนิท แต่ตอนนี้เสมอภาคไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เพราะฝ่ามือใหญ่อบอุ่นที่กุมกระชับมือของเขาอยู่ทำให้รู้สึกอุ่นใจ เด็กหนุ่มพยายามตัดบทคุณพ่อ รอฟังคำขอโทษไปอีก 5 นาทีจึงค่อยวางสายได้ เสมอภาคถอนหายใจ...โทรทางไกลมาจากอเมริกามันถูกเสียที่ไหน...

“วางไปแล้วใช่มั้ย?” เสียงกระซิบข้างกายทำให้เสมอภาคที่กำลังคิดเพลินๆสะดุ้งเล็กน้อย

“อ...อือ” เด็กหนุ่มตอบกลับเบาๆ แล้วก็อุทานออกมาเมื่อรู้สึกว่าตัวถูกยกลอยขึ้นสูง

เป็นหนึ่งกระชับร่างในอ้อมแขนแน่น ยิ้มกริ่มเมื่อได้ยินคำถามไม่เข้าใจของอีกฝ่าย “นายอุ้มเราทำไม?”

“นายตากฝนมานี่ ต้องรีบนอน เดี๋ยวจะไม่สบาย” เป็นหนึ่งไม่พูดเปล่า ขาพาก้าวเดินขึ้นบันไดทีละขั้นๆ

จนเมื่อแผ่นหลังบางถูกวางลงสัมผัสเตียงนุ่ม เสมอภาคที่เกร็งตัวมาตลอดทางจึงค่อยผ่อนคลายลง พลันรู้สึกถึงน้ำหนักที่แนบทับลงมาบนตัว เสมอภาคนอนลืมตาโพลง ไม่กล้าขยับตัวเพราะกลัวจะรบกวนคนข้างบน ที่เงียบกริบคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้

เด็กหนุ่มนอนฟังเสียงน้ำหยดกระทบกันสาดดังเปาะแปะๆ ฟังไปเรื่อยๆตาก็ชักปรือๆ แต่สติยังไม่ทันได้หลุดลอย เสียงทุ้มนุ่มก็กระซิบเรียกเขาเสียก่อน

“ภาค...”

“ห...หือ?” เสมอภาครู้สึกถึงแรงบีบกระชับที่อุ้งมือ เขาจึงบีบตอบเบาๆ

“...นายมีความฝันรึเปล่า?”

คำถามแปลกๆของเป็นหนึ่งทำให้เสมอภาคงงงันไปชั่วครู่ จนเมื่อตั้งสติได้ เด็กหนุ่มจึงค่อยตอบอย่างไม่มั่นใจ “...มี”

“บอกเราหน่อยได้มั้ย?” เป็นหนึ่งพูดด้วยเสียงออดอ้อน เขาแนบหน้าซุกเข้ากับกลุ่มเรือนผมนุ่ม สูดกลิ่นหอมอ่อนๆของแชมพูเข้าเต็มปอด

เสมอภาคยังคงเงียบอยู่...ความฝันของเขา จะบอกว่ามี มันก็มีแน่นอน...แต่เขายังไม่มั่นใจว่าจะสามารถทำให้เป็นจริงได้รึเปล่า ตอนนี้เขายังไม่อยากพูดอะไรให้ใครฟังทั้งนั้น ได้แต่เก็บอยู่เงียบๆคนเดียว “...เราไม่บอกได้มั้ย?”

“ทำไมล่ะ?”

“เรา...ไม่มั่นใจว่าจะทำสำเร็จ”

เป็นหนึ่งพลิกตัวนอนหงาย ทิ้งหัวปุลงบนหมอนเคียงข้างคนข้างกาย ทอดตามองกิ่งไม้ไหวนอกหน้าต่าง “งั้น...ถ้านายทำสำเร็จ...นายจะบอกเราเป็นคนแรกได้รึเปล่า?”

เสมอภาคผู้ปฏิเสธไม่เป็น ก็คงยังไม่กล้าปฏิเสธใครอยู่ดี “ทำไมถึงอยากให้เราบอกนายคนแรกล่ะ?”

พลันเด็กหนุ่มก็รู้สึกถึงริมฝีปากอุ่น นาบลงบนหน้าผากของตัวเอง ตามด้วยคำตอบที่เขาไม่เข้าใจ “เพราะเราอยากเป็นคนสำคัญของนาย”

“คนสำคัญ?”

“ใช่...คนสำคัญ”

“เหมือนพ่อ เมย์ แล้วก็จูนน่ะเหรอ?”

“เราอยากสำคัญในอีกความหมาย”

“...เราไม่เข้าใจ”

ที่นอนข้างตัวเสมอภาคยวบตามแรงขยับของร่างสูง ก่อนที่ร่างบางจะรู้สึกถึงอ้อมแขนที่กอดรัดเขาไว้แน่น เป็นหนึ่งโอบเอวบางไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง มืออีกข้างวกอ้อมสูง จับให้ใบหน้าเล็กหันเข้าหาเขา ก่อนจะแนบริมฝีปากเข้ากับปากแดงอิ่ม “แบบนี้น่ะ”

เสมอภาคยกปลายนิ้วแตะริมฝีปากตัวเอง “นายจูบเราอีกแล้ว”

“ก็เพราะอยากจูบ เพราะอยากเป็นคนสำคัญไง”

“คนสำคัญ...จำเป็นต้องจูบด้วยเหรอ?” ...ก็เมย์กับจูนไม่เห็นจูบเขาเลยนี่นา...

เป็นหนึ่งหัวเราะเบาๆ “เราอยากเป็นแฟนนายน่ะ”

“!?...เราเป็นผู้ชายทั้งคู่นะ”

“ไม่เห็นเป็นอะไรเลย...นะ...เป็นแฟนเราได้มั้ย” ร่างสูงออดอ้อน หลับตาแนบแก้มลงกับแก้มนุ่มๆอย่างชอบใจ

“แต่...” เรื่องราวรวดเร็วทำให้เสมอภาคตั้งตัวไม่ติด วงจรในสมองพันกันวุ่นวาย

แล้วก็ยิ่งลนลานเมื่อรับรู้ถึงแรงสั่นๆของร่างข้างๆ เป็นหนึ่งซุกหน้าลงกับซอกคอขาว พูดเสียงอู้อี้ “...ช่วยตกลงหน่อยเหอะนะ”

เสมอภาคลืมตาโพลง เขาไม่รู้จะตอบยังไงดี ทั้งสองปล่อยให้ห้องเงียบไปนาน จนเมื่อรู้สึกถึงแรงบีบมือเร่งรัดคำตอบ เสมอภาคก็ได้แต่ตอบเสียงเบาๆ “...อือ”

ท่ามกลางความมืด เสมอภาคเห็นประกายยินดีในดวงตาที่จ้องมองเขาอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มสดใสน่ามอง เป็นหนึ่งหอมแก้มใสทีหนึ่ง กระซิบเบาๆ “ขอบคุณ”

เสมอภาคพลิกตัวนอนตะแคง หันหลังให้ร่างสูง ห้องเงียบไปอีกสักพัก ก็ได้ยินเสียงถามจากเป็นหนึ่ง “ถ้าให้เลือกระหว่างคนสำคัญกับความฝัน ภาคจะเลือกอะไร?”

หมายความว่ายังไง? เสมอภาคไม่เข้าใจเลยสักนิดเดียว เป็นหนึ่งต้องการถามอะไรจากเขานะ? เป็นหนึ่งต้องการให้เขาเลือกระหว่างความฝันของเขากับเป็นหนึ่งอย่างนั้นเหรอ...ถ้าเขาเลือกเป็นหนึ่ง เขาก็ต้องทิ้งความฝันของตัวเองใช่มั้ย...แต่ถ้าเขาเลือกความฝัน คนที่นอนข้างๆเขาก็คงจะต้องเสียใจใช่มั้ย?...

“ภาค...” เป็นหนึ่งเรียกหลังจากที่คำถามของตนเองไม่ได้รับการตอบ

แล้วก็ได้ยินเสียงอู้อี้จากใบหน้าใสที่แนบลงกับหมอนนุ่ม “...เราหลับไปแล้ว...”

ร่างสูงยิ้มให้ตัวเอง พลิกตัวตะแคงหันหลังให้แผ่นหลังบาง พลางหลับตาลง ไม่ลืมทิ้งคำสุดท้าย

“...ฝันดีนะ...”

...

....

...แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เสมอภาคโกหกคนอื่นสำเร็จ...

...และเป็นครั้งแรกที่เป็นหนึ่ง...ยอมเชื่อคำโกหกของคนอื่น...

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
TBC