ผมเปล่าโรคจิตนะ! 5

posted on 24 Dec 2007 20:52 by lukmooh  in Novel

ชายหนุ่มที่เห็นแตกต่างจากเมื่อคืนค่อนข้างมากทีเดียว ภาพติดตาของผู้ชายกำยำสมส่วนเปลือยท่อนบนทรงผมยุ่งเหยิงถูกลบออกด้วยภาพที่เห็นต่อหน้าต่อตา ชวนันท์ตอนนี้เป็นผู้บริหารเต็มตัว ผมดำยาวปรกตาถูกจัดทรงเสยขึ้นโชว์หน้าผากมน รูปหน้าคมขาวถูกประดับด้วยแว่นตาไร้กรอบทรงเหลี่ยมทันสมัยปิดบังภาพลักษณ์ของหนุ่มนักเที่ยวได้เป็นอย่างดี หนวดถูกโกนอย่างประณีตเห็นเพียงไรหนวดบบางเขียวที่คางเท่านั้น แม้จะไม่ได้ใส่สูท แต่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนรีดเรียบไร้รอยยับกับเนคไทสีน้ำเงินเข้าชุดกลับทำให้ดูภูมิฐานน่าเชื่อถือ

ชวนันท์นั่งพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ มีสมาธิกับเอกสารในมือจนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่แม้จะได้รับการแจ้งจากเลขาหน้าห้องแล้วก็ตาม นั่นทำให้ธณัติเห็นความหวังจะรอดชีวิตได้รำไร ละมือออกจากลูกบิดทองเหลืองกลับหลังหันเตรียมเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อจ๊ะเอ๋กับเลขาสาวที่ถือกองเอกสารเดินตามเข้ามา ด้วยความตกใจทำให้ถอยหลังกลับเข้าห้องไปอีกสามก้าว

สบตากับเลขาสาวได้ก็ส่งสายตาอ้อนวอนขอชีวิต ‘ขอผมออกไปจากห้องนี้ก่อนได้มั้ยก๊าบ’

ดูท่าภาษาตาจะส่งไปไม่ถึงใจพนักงานสาวสวย ดวงหน้ารูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมหยิกเป็นลอนเอียงนิดๆอย่างงงๆ ริมฝีปากอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกบางเบาเผยอออกทำท่าจะถาม

‘ชู่ว์ว์...’ ในเมื่อมันยากนักใช้ยูนิเวอร์แซลซิกแนลก็ได้ฟะ ธณัติชูนิ้วชี้บังปากตัวเองไว้แยกเขี้ยวยิงฟันร้องชู่ว์แบบไร้เสียง หน้าตาตอนนี้เหมาะกับบทฆาตรกรข่มขู่ตัวประกันมาก รองเท้าส้นสูงของพนักงานสาวก้าวถอยหลังกระทบพื้นหินอ่อนดังก๊อกเบาๆ

“แอน มีอะไรรึเปล่า” เสียงที่ดังมาจากในห้องแปรเปลี่ยนเป็นกระแสประสาทกระตุ้นระบบซิทพาเธติกของธณัติให้ทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ ม่านตาขยายกว้าง ชีพจรเต้นแรง เหงื่อกาฬผุดพรายทั้งๆอากาศในสำนักงานเย็นเฉียบ

ด้วยใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของธณัติรึเปล่าก็ไม่รู้ ทำให้เลขาสาวนามแอน ได้แต่อ้าปากค้าง ไร้เสียงตอบคำถามของเจ้านาย

“แอน?” คาดว่าชวนันท์คงจะสงสัยว่าทำไมไม่ยอมตอบซักที จึงเงยหน้าขึ้นจากเอกสารที่อ่านอยู่ได้ “นั่นใคร... แผนกวางแผนระบบรึเปล่า?” เสียงห้วนเข้มสไตล์เจ้านายสอบถามลูกน้องยิ่งทำให้ธณัติอยากจะหายตัววาล์ปหนีไปดาวอังคารได้ในเดี๋ยวนั้น

ไม่มีคำตอบใดๆ ทำให้อารมณ์กรุ่นของชวนันท์เพิ่มดีกรี “นายตรงนั้นน่ะ แผนกระบบรึเปล่า หันหน้ามา”

แม่เจ้า ขนาดนอนตกหมอนยังไม่รู้สึกว่าคอมันแข็งเท่าตอนนี้เลย ธณัติค่อยๆหันหน้าไปทางท่านรอง

ทันทีที่สายตาสบกัน ฝ่ายชวนันท์เหมือนจะยังตั้งตัวไม่ติด ถอดแว่นยืนขึ้นจากเก้าอี้เพ่งมองอีกฝ่ายจนแน่ใจว่าใช่ มือที่วางนาบเหนือเอกสารบนโต๊ะกำแน่นจนกระดาษยับเป็นก้อน เค่นเสียงลอดไรฟันเบาๆ “...น...า...ย...”

ราชสีห์มันกางเล็บอยู่ข้างหน้าแล้วจะให้กระต่ายน้อยบังอาจเผยอตัวลุกขึ้นสู้ได้ยังไงล่ะครับ งานนี้มันต้องหนีตายก่อน ตายดาบหน้าก็ยังดีกว่าตายดาบนี้ล่ะวะ ธณัติหันตัวเผชิญหน้ากับท่านรองอย่างกล้าหาญสมชายชาตรี ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลเข้มก้มลงไวๆ สองมือพนมเป็นรูปดอกบัว พร้อมกล่าวประโยคนุ่มละมุนราวกับพิธีกรสาธิตเครื่องช่วยชีวิตบนเครื่องการบินไทย “สวัสดีครับท่านรอง ผมแผนกวางแผนระบบครับ เพิ่งนึกได้ว่ามีงานสำคัญค้างอยู่ ขอตัวนะครับ สวัสดีครับ” คำลาสุดท้ายเป็นสัญญาณให้ออกวิ่งสู้ฟัด สองขาไม่รอช้าก้าวกลับหลังหันตีวงโค้งหลอกล่ออ้อมลอดระหว่างเลขากับกรอบประตูไปได้อย่างสวยงาม

เสียงที่ได้ยินตามหลังแทนที่จะเป็นเสียงเฮเวลาผีแดงยิงประตู กลับกลายเป็นเสียงเหี้ยมบาดจิตจนเลือดซิบ “แอน! จับไว้!”

เสียงต่อมาคือเสียงกระดาษกองใหญ่ที่เลขาสาวออบอุ้มมาตกลงกระทบพื้น ตามด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงกระแทกหินอ่อนวิ่งไล่หลังตามมา

อะฮ้า เรียกผู้หญิงมาไล่จับเขา มันจะดูถูกกันเกินไปแล้ว! ถึงจะล่ำน้อยกว่าแต่ก็มีวิชานะเฟ้ย~ ธณัติวิ่งไปถึงหน้าลิฟท์ กดปุ่มเรียกได้ก็หันมารับมือสาวสวย สองมือกางออกระดับอกเตรียมเข้าคลุกวงใน ใบหน้าสุภาพบุรุษส่งภาษาใจบอกว่า อย่าเข้ามานะครับ ผมไม่อยากทำร้ายผู้หญิง

“แอ้ก!!” ภาษาใจท่าทางจะใช้กับหญิงสาวคนนี้ไม่ได้ผล ยังไม่ทันได้ออกแรง หลังเท้าขาวๆงามๆก็ประเคนใส่หน้าจนต้องร้องเสียงหลง คิดไม่ถึงจริงๆ ทั้งส้นเข็มสูงปรี๊ด ทั้งกระโปรงรัดติ้วหนือเข่า แม่เจ้ายกเท้าร่ายกระบวนท่าจระเข้ฟาดหางได้ยังไงฟะ คิดอย่างมึนๆ ลานสายตามีอลังการดาวล้านดวงลอยวนไปมาก่อนที่ทุกอย่างจะดำมืด...


++++++++++++++++++++++++++++++++++++


“ธณัติ ฝ่ายวางแผนระบบฯ ผลงานที่ผ่านมา ผู้ออกแบบระบบล็อคโดยสัญญาณแถบแม่เหล็ก โมเดล Y034i ผู้ดัดแปลงแก้ไขระบบสัญญาณกันขโมย โมเดล…” เสียงรางๆในสติเลือนๆเรียกธณัติให้ตื่นขึ้นจากนิทราอันแสนสุข ใครกำลังอ่านประวัติเขาอยู่?

“จบปริญญาตรีจากคณะวิศวกรรมศาสตร์แผนกคอมพิวเตอร์ มหาวิทยาลัย...” เสียงห้าวเข้มพูดเรื่อยๆชวนให้เคลิบเคลิ้ม...อยากรู้จริงๆว่าผู้พูดจะหน้าตาหล่อเหลาเหมือนเสียงที่ได้ยินรึเปล่า...เปลือกตาบางค่อยๆลืมขึ้น ทันทีที่แสงจ้าสาดเข้าตาก็ต้องกระพริบถี่ๆ มองทางต้นเสียงเห็นเพียงภาพรางเลือน ร่างสูงมัวๆเงยหน้าขึ้นจากกระดาษในมือก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ โฟกัสค่อยๆชัดขึ้น...ชัดขึ้น…

“ตื่นแล้วเหรอ?” แย้กก!! หน้าตาใหญ่เบ้อเร่อ!!

“จ๊ากกกกก!!!!” ทันทีที่สติกลับมาสู่ปัจจุบัน ภาพที่เห็นชัดเจนทำให้ต้องตะโกนสุดหลอดเสียง ใบหน้าของชวนันท์อยู่ห่างจากเขาเพียงแค่ไม้บรรทัดกั้น ด้วยเสียงดังสนั่นจนลิ้นไก่สั่นไหว ทำให้ร่างสูงตกใจจนสะดุ้งถอยหลัง

“ร้องบ้าอะไร เงียบเดี๋ยวนี้!” ชวนันท์ไม่ได้ตะคอกสั่งอะไรทั้งนั้น แค่พูดเย็นๆเนิบๆก็ทำให้ปากที่อ้ากว้างหุบกั๊บลงได้อย่างง่ายดาย

“คุณ...ผม...โว้ย!...ผมมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง บอกแล้วไงว่ามีงานยุ่ง ขอตัวครับ!”  เล่นลูกไม้เดิม งานยุ่งทั้งปี ลุกขึ้นยืนเตรียมจรลีลาไกล...มันก็ยืนขึ้นอยู่หรอก แต่ไหงเก้าอี้มันลอยติดตามตัวมาด้วยฟะ!! รู้สึกเหมือนถูกอะไรซักอย่างรัดแน่นอยู่ที่ข้อมือทั้งสองในท่าไขว้หลัง เมื่อหันไปมอง...

“ทำบ้าอะไรเนี่ย มัดไว้ทำไมฟะ ไอ้โรคจิต!!” เข็มขัดหนังคุ้นตา ซึ่งมาจากไหนไม่ได้นอกจากเข็มขัดที่คาดกางเกงเขาอยู่ทุกวี่ทุกวัน ตอนนี้มันมีหน้าที่ใหม่แล้ว น่าดีใจแทนคนคิดค้นเข็มขัดสารพัดประโยชน์จริงๆ

“นี่เป็นคำที่เธอใช้พูดกับเจ้านายหรือไง?”

“ขอโทษครับ...อย่าคิดว่าจะพูดนะเฟ้ย! ปล่อยเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพรุ่งนี้คอมพิวเตอร์ทั้งบริษัทได้มีสกรีนเซฟเวอร์เป็นรูปคิต...อุ้บ!!” พูดไม่ทันจบก็โดนผ้าเช็ดหน้าขยำเป็นก้อนกลมๆยัดปากจนตาเหลือก ไอ้หมอนี่มันฆาตรกรซาดิสม์ชัวร์!

“ธณัติ ฝ่ายวางแผนระบบ...” เออ กรูรู้ ความจำไม่ได้เสื่อม

“เดือนที่ผ่านมาทำโอทีทุกวันเลยนี่นา…” เฮ้ย! แอบอ่านข้อมูลคนอื่นแบบนี้มันละเมิดสิทธิส่วนบุคคลนะครับ

“ลำบากเรื่องเงินจนต้องยกเค้าห้องเจ้านายตัวเองเลยเหรอ...” เปล่าซักหน่อย หยิบแค่กางเกงใน ไม่ได้หยิบเงินเฟ้ย!

“แล้วอย่างนี้ ...ถ้าถูกไล่ออก คงจะแย่แน่ๆ” ชวนันท์ทำเสียงสงสาร เหลือบมองธณัติด้วยแววตาเห็นใจสุดชีวิต เรียกให้อารมณ์มันพุ่งจี๊ดจนถ้าไม่มีไอ้ผ้าบ้านี่ยัดอยู่ในปากคงด่าพ่อล่อแม่เล่นไปถึงต้นตระกูลแล้ว

“อยากจะพูดอะไรรึเปล่า?” หันมาถามพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจ มือดึงผ้าเช็ดหน้าออกจากปากทิ้งปุบนพื้นพรม

“จะเอายังไงกับผม?” ถามอย่างเกรงๆ จะเล่นอะไรก็เล่นไป อย่ามาเล่นเรื่องซองขาว ยังผ่อนคอนโดไม่ครบเลยครับ ท่านรอง

“นั่นสิ...ในฐานะที่เธอเป็นคนของฉัน ขึ้นโรงขึ้นศาลบริษัทคงเสียความน่าเชื่อถือแย่”

...หมายความว่าจะไม่เอาเรื่องใช่มั้ยครับ?... ดวงตาวิ้งๆมองตามร่างสูงที่เดินกลับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ท่าเดินหล่อลากกระชากใส้ราวนายแบบหนุ่มจากแบรนด์ดังกำลังเดินแคทวอล์คอยู่ที่ปารีส ดึงลิ้นชักใต้โต๊ะควานหาของบางอย่างดังกุกกักๆ

“…อย่างนี้ก็คงต้องลงโทษเอง” พูดเสียงนิ่มๆไม่เหมาะกับเจ้ากระบอกปืนขัดมันวาววับสีดำมะเมื่อมในมือเอาซะเลย

“คุณ...อย่างนี้มันผิดกฏหมายนะ!”

“ไม่เห็นเป็นไร ที่เธอทำมันก็ผิดกฏหมายเหมือนกัน เธอยังแกล้งทำเป็นไม่สนได้ ฉันก็ทำได้เหมือนกัน”

“แต่ผมไม่ได้ฆ่าใครซักหน่อย!”

“ก็ใครบอกว่าฉันจะฆ่าเล่า?” ชวนันท์ถามกลับหัวเราะหึ ทำท่าจูบปลายกระบอกปืนเซ็กซี่ ถ้าสาวๆในออฟฟิศได้เห็นคงอ่อนระทวยนอนแผ่เป็นพรมแดงให้เดินเหยียบย่ำได้แน่ๆ แต่เขาไม่ใช่! โดนปืนยิง ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โต

“ผมขอโทษครับ” ก้มหน้าขอโทษอย่างหมดทางสู้...จะสู้ได้ไง หม่าม้าสอนไว้ ห้ามเล่นปืนผาหน้าไม้...

“หืม?” ชวนันท์หมุนปืนเล่นติ้วๆเหมือนในหนังคาวบอย เอียงหูทำท่ากรูไม่ได้ยิน

“ผมขอโทษครับ!” กัดฟันพูดให้ดังกว่าเดิม ในใจกรีดเลือดสลักบัญชีหนังหมา อย่าให้กรูมีโอกาสเชียว ฮึ่ม! แง่ง!

“หึ! ดี... ถ้าอย่างนั้นก็...” สะดุ้งเฮือกเมื่อมือหนาลากไล้ล้วงกางเกงของเขาเอื่อยๆ แต่ด้วยปืนที่จ่อขมับอยู่ทำให้ไม่สามารถออกเสียงทัดทานได้ สัมผัสด้านๆของฝ่ามือลากผ่านขอบกางเกงในล้วงจากด้านหลังค่อยๆไต่ไล่ไปทางด้านหน้า ร่างบางหลับตาสะกดกลั้นอารมณ์อย่างยากลำบาก แต่ยิ่งหลับตาดูเหมือนประสาทรับรู้จะถูกโอนถ่ายไปทำงานที่จุดรวมความรู้สึกจนหมด

มือแกร่งเฉียดผ่านแก่นกายของเขาเพียงนิดเดียว ลากผ่านไปมาเหมือนจะยั่วยุให้ร้องขอ ธณัติกลืนน้ำลายลงคอแห้งผากอย่างฝืดฝืน ส่วนกลางลำตัวถูกกำหมับจนแข็งสู้ ความร้อนแผ่ซ่านเกินจะทานทน ริมฝีปากบางเปิดถอนหายใจหนักๆ เหมือนเป็นสัญญาณให้มือที่กอบกุมอยู่รูดขึ้นลงหนักหน่วง

“อ...อืมมม” ไม่นานธณัติก็หมดความอดทน ร้องครางอย่างสุขสมเบาๆในลำคอ เป็นช่วงจังหวะเดียวกับที่มือใหญ่หลุบหายออกจากพื้นที่ส่วนตัวไป ทิ้งไว้เพียงสัมผัสเย็นๆของอากาศภายนอก งงงวยจนต้องเปิดตามอง

ภาพที่เห็นทำให้เดือดจนแทบจะระเบิดตัวเอง ชวนันท์ยืนทอดหุยมองหน้าเขายิ้มๆ มือหนึ่งโชว์บัตรแข็งสองใบที่เพิ่งยึดได้จากกระเป๋ากางเกงของเขา “ขอบัตรประชาชนฉันคืนแล้วกัน แล้วก็...ค่ายืม 1 คืนเอาเป็นบัตรประชาชนของนาย โอเคมั้ย?”

“กรอด” กัดฟันโมโห มือที่ถูกมัดไขว้ไปข้างหลังกำแน่นจนสั่นริกๆ

“แล้วก็...” ชายหนุ่มหยุดควงปืนเล่น ปลดเซฟเสียงดังกริ๊กรวดเร็ว เรียกเหงื่อให้หยดติ๋งๆ

“เรื่องที่กุญแจหน้าห้องฉันถูกไข...” ทำท่าเล็งลำกล้องทั้งๆที่ปากยังพูดกับเขาอย่างนุ่มนวล นิ้วชี้ที่ค้างอยู่ที่ไกออกแรงดึงช้าๆ

“อ้ากกกกกกก!!!!” เสียงลั่นไกดังกริ๊กเรียกเสียงร้องโหยหวนดังลั่นสอดประสาน ก่อนที่ห้องจะกลับไปเงียบดังเดิม ธณัติค่อยๆลืมตาขึ้นดู หวังจะได้เห็นสวนดอกไม่คั่นด้วยแม้น้ำใสสะท้อนแสงอาทิตย์ มีอากงที่เพิ่งทำพิธิไปปีที่แล้วโบกมือเรียกหยอยๆ

...

...

สิ่งที่เห็นกลับเป็นเพียงเปลวไฟดวงเล็กจากปากกระบอกปืน กับร่างสูงคาบบุหรี่พ่นควันขาวลอยวนเป็นสาย

“...” สัพเพสัตตา สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข็ เกิดแก่เจ็บต...

ชวนันท์ถามยิ้มๆ  “ร้องทำไม?” 

...ตายซะเถอะเมิง!!...

“พอใจรึยังล่ะ ปล่อยผมไปทำงานได้รึยังครับ คุณเจ้านาย” คำพูดสุภาพไม่เข้ากับน้ำเสียงแดกดันเอาเสียเลย

“ฉันยังไม่ทันคุยเรื่องงานกับเธอเลย ธณัติ ฝ่ายวางแผนระบบ เมื่อคืนนี้กุญแจที่เธอออกแบบถูกขโมยไขเข้าห้องไปได้ เธอจะรับผิดชอบยังไง” ยังไม่จบอีกหรือฟะเนี่ย!

“โอเคครับ ระบบที่ผมวาง ผ่านการทดสอบเรียบร้อยแล้ว ได้มาตรฐาน ได้รับการยอมรับจากต่างประเทศ คงไม่มีใครไขได้ถ้าไม่ใช่เจ้าของการ์ด หรือตัวผมเอง”

“แล้วยังไงล่ะ?”

“ผมสัญญาว่าจะไม่ย่างกรายเข้าไปในห้องของคุณอีกแน่นอน ดังนั้นวางใจได้เลย ไม่มีใครไขกุญแจเข้าไปในห้องคุณได้อีกแน่นอน” น้ำเสียงนักธุรกิจ ตัวเองฟังแล้วยังอยากโทรสั่งซื้อกุญแจไปติดที่หน้าห้องซะเดี๋ยวนี้เลย พับเผ่ย

“แต่ฉันไม่ค่อยจะแน่ใจซะแล้ว...เกิดวันดีคืนดีมีโรคจิตที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาขโมยของในห้องฉันอีกเล่า เสียชื่อผลิตภัณฑ์หมด”

“แล้วคุณต้องการอะไรเล่า!” ถามกลับอย่างเหลืออด จ้องชวนันท์ที่ยืนเก๊กทำหน้ายิ้มๆเขม็ง

“นั่นสินะ...งั้น...”

“...ขอยามเฝ้าบ้าน 1 คน...ถ้าจะให้ดี” ร่างสูงโค้งตัวจนอยู่ระดับสายตาเดียวกับธณัติ มือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกมือคีบบุหรี่ออกจากปาก

“...ขอแบบทำตำแหน่งพ่อบ้านควบด้วยนะ” ว่าพลางพ่นควันบุหรี่ปุ๋ยๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++

Comment

smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????   ??????????????????
smilebig smileopen-mounthed smileconfused smilesad smileangry smiletonguequestionembarrassedsurprised smilewinkdouble winkcry ???????????????

Tweet

ขี้โกงนี่หว่า

ต้องการเซบาสเตียนจริงๆ เหรอ

พ่อบ้านคนนี้ ทำได้ทู๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกอย่างน๊า

#1 By ja ne (124.120.92.145) on 2009-03-22 16:19

...
อ่ะฮร้า~
เสร็จแน่ตานัท...

#2 By Violet Sapphire Lucifer on 2009-07-17 21:51

ไม่ค่อยเลยนะค่ะคุณชวนันท์
ที่แท้ก็อยากได้คนใช้ส่วนตั๊วส่วนตัวนี้เอง

#3 By skynotebook on 2011-02-03 13:04