ผมเปล่าโรคจิตนะ! 5

posted on 24 Dec 2007 20:52 by lukmooh in Novel

ชายหนุ่มที่เห็นแตกต่างจากเมื่อคืนค่อนข้างมากทีเดียว ภาพติดตาของผู้ชายกำยำสมส่วนเปลือยท่อนบนทรงผมยุ่งเหยิงถูกลบออกด้วยภาพที่เห็นต่อหน้าต่อตา ชวนันท์ตอนนี้เป็นผู้บริหารเต็มตัว ผมดำยาวปรกตาถูกจัดทรงเสยขึ้นโชว์หน้าผากมน รูปหน้าคมขาวถูกประดับด้วยแว่นตาไร้กรอบทรงเหลี่ยมทันสมัยปิดบังภาพลักษณ์ของหนุ่มนักเที่ยวได้เป็นอย่างดี หนวดถูกโกนอย่างประณีตเห็นเพียงไรหนวดบบางเขียวที่คางเท่านั้น แม้จะไม่ได้ใส่สูท แต่เพียงแค่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนรีดเรียบไร้รอยยับกับเนคไทสีน้ำเงินเข้าชุดกลับทำให้ดูภูมิฐานน่าเชื่อถือ

ชวนันท์นั่งพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ มีสมาธิกับเอกสารในมือจนไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่แม้จะได้รับการแจ้งจากเลขาหน้าห้องแล้วก็ตาม นั่นทำให้ธณัติเห็นความหวังจะรอดชีวิตได้รำไร ละมือออกจากลูกบิดทองเหลืองกลับหลังหันเตรียมเดินออกจากห้องอย่างเงียบเชียบก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อจ๊ะเอ๋กับเลขาสาวที่ถือกองเอกสารเดินตามเข้ามา ด้วยความตกใจทำให้ถอยหลังกลับเข้าห้องไปอีกสามก้าว

สบตากับเลขาสาวได้ก็ส่งสายตาอ้อนวอนขอชีวิต ‘ขอผมออกไปจากห้องนี้ก่อนได้มั้ยก๊าบ’

ดูท่าภาษาตาจะส่งไปไม่ถึงใจพนักงานสาวสวย ดวงหน้ารูปไข่ล้อมกรอบด้วยผมหยิกเป็นลอนเอียงนิดๆอย่างงงๆ ริมฝีปากอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกบางเบาเผยอออกทำท่าจะถาม

‘ชู่ว์ว์...’ ในเมื่อมันยากนักใช้ยูนิเวอร์แซลซิกแนลก็ได้ฟะ ธณัติชูนิ้วชี้บังปากตัวเองไว้แยกเขี้ยวยิงฟันร้องชู่ว์แบบไร้เสียง หน้าตาตอนนี้เหมาะกับบทฆาตรกรข่มขู่ตัวประกันมาก รองเท้าส้นสูงของพนักงานสาวก้าวถอยหลังกระทบพื้นหินอ่อนดังก๊อกเบาๆ

“แอน มีอะไรรึเปล่า” เสียงที่ดังมาจากในห้องแปรเปลี่ยนเป็นกระ